Για εργαζόμενες μαμάδες

Κλαταρίσματος συνέχεια…

Μερικές φορές σκέφτομαι ότι δεν είμαι και πολύ καλή μάνα.
Άλλες πάλι συνειδητοποιώ ότι απλά προσπαθώ να επιβιώσω και να διατηρήσω τα λογικά μου σε μια καθημερινότητα που πολύ συχνά ξεπερνά τις αντοχές μου. Πάντα ισχυρίζομαι πως τόσο η κούραση όσο και η έλλειψη υπομονής είναι δυο πράγματα που καταφέρνω να ξεπερνάω. Τελευταία όμως αυτό δεν ισχύει.
Υπάρχουν φορές που νιώθω πως θα ήταν πραγματικά μοναδικό να μπορούσα να σταματήσω τη δουλειά και να μείνω σπίτι να μεγαλώσω τα κορίτσια μου, που υπεραγαπώ. Έπειτα, γνωρίζοντας καλά τον εαυτό μου συνειδητοποιώ πως αυτό θα ήταν τραγικό λάθος καθώς δεν θα άντεχα το κλείσιμο στο σπίτι όλες αυτές τις ώρες.
Υπάρχει άραγε «χρυσή τομή»; Υπάρχει ένας μαγικός τρόπος να συνδυάσεις τα πάντα και να μπορείς να νιώθεις πραγματικά καλά με τις επιλογές που έχεις κάνει; Συχνά, διαβάζοντας όσα γράφουν άλλες μαμάδες ή συζητώντας με φίλες μου που έχουν παιδιά νιώθω αρκετά μόνη μου. Οι περισσότερες φαίνεται να τα βγάζουν πέρα μια χαρά ή τουλάχιστον έτσι ισχυρίζονται (αλήθεια ή ψέμματα θα σας γελάσω). Τότε σκέφτομαι πως ίσως κάτι κάνω λάθος.
Όσο είχα μόνο τη Νεφέλη αφιέρωνα πολύ περισσότερο χρόνο στο παιδί μου. Πηγαίναμε βόλτες, κάναμε πράγματα μαζί, παίζαμε. Ακόμα και το βραδινό μας παραμύθι ήταν για μένα μια στιγμή πραγματικά ξεχωριστή. Τις τελευταίες μέρες καταλήγω να με βάζει εκείνη για ύπνο με το βιβλίο αγκαλιά αντί να γίνεται το ανάποδο.
Δεν ξέρω αν είναι η παρουσία της Αλεξάνδρας που τα έχει αλλάξει όλα. Σίγουρα έχει παίξει και αυτό το δικό του ρόλο στην ζωή μας και στην καθημερινότητά μας. Υπάρχουν βράδια όμως που κάθε φορά που η Νεφέλη ανοίγει την πόρτα του σαλονιού για να ζητήσει κάτι ακόμα  – κυρίως για να ροκανίσει λίγο ακόμα το χρόνο μέχρι να κοιμηθεί – μου΄ρχεται να βάλω τα κλάματα από την απελπισία και την κούραση.
Το μόνο που σκέφτομαι είναι «κοιμήσου επιτέλους για να ξεκουραστώ λιγάκι».
Πιάνω τον εαυτό μου να λαχταράει να επιστρέψει σπίτι για να δω τα μωρά μου και μετά από μια μόλις ώρα στο σπίτι να νιώθω ότι θα πέσω κάτω από την κούραση.
Άσε που σκέφτομαι πως γράφω διαρκώς τα ίδια και τα ίδια. Έχω καταντήσει γραφική!
Βλέπω ορισμένες μαμάδες μέσα στην τρελή χαρά να κάνουν δεκάδες πράγματα με τα παιδιά τους, να τρέχουν στις παιδικές χαρές, να τα πηγαίνουν βόλτα στο κέντρο, να παρακολουθούν παραστάσεις και τόσα άλλα και σκέφτομαι…»μα που βρίσκουν την όρεξη;».
Και μετά φυσικά έρχονται οι ατελείωτες ενοχές. Για τις ώρες που δεν τους αφιέρωσα, για την κούραση, για τον τόνο της φωνής μου που έχει αλλάξει ελαφρώς ένταση τις τελευταίες ημέρες, για όλα όσα θέλω να κάνω μαζί τους αλλά δεν με σηκώνουν τα πόδια μου.
Ναι, αν κάποιος βρεθεί στο σπίτι μου 8 με 10 το βράδυ θα σκεφτεί πως δεν θέλει να κάνει ποτέ παιδιά. Είναι οι 2 δυσκολότερες ώρες με τα μπάνια, τα ταίσματα, τα παραμύθια, τον ύπνο.
Όταν γεννήθηκε η Αλεξάνδρα θυμάμαι ότι κουβεντιάζοντας με τη δασκάλα της Νεφέλης σχετικά με τις αντιδράσεις της στην σημαντική αυτή αλλαγή της έλεγα πως όλα είναι υπέροχα και δεν το πιστεύω πόσο καλά το έχει πάρει. Με είχε προειδοποιήσει τότε πως υπάρχουν φάσεις σε αυτή τη διαδικασία, στάδια από τα οποία περνάει το μεγαλύτερο παιδί καθώς μεγαλώνει το μικρότερο.
Στην αρχή το αντιμετωπίζει σαν παιχνίδι- με χαρά και ενθουσιασμό. Το επόμενο στάδιο είναι αυτό της αδιαφορίας – είναι δεν είναι στον χώρο το δεύτερο παιδί το μεγαλύτερο δεν δίνει σημασία. Και μετά έρχεται το στάδιο της ζήλιας.
Νομίζω φτάσαμε στο 3ο στάδιο. Είμαι σίγουρη δηλαδή ότι έχουμε φτάσει εκεί εδώ και μέρες αλλά προσπαθούμε και εγώ και ο Νίκος να το αγνοήσουμε.
Η Νεφέλη, παρουσία της Αλεξάνδρας μιξοκλαίει, με ζητάει για πράγματα τα οποία μπορεί να κάνει μόνη της εδώ και μήνες, πέφτει κάτω και χτυπιέται όταν δεν γίνεται το δικό της και πρέπει να θυμώσω και να την απειλήσω με αφαίρεση δικαιωμάτων, τιμωρία και άλλα όμορφα προκειμένου να μπορέσω να την κάνω καλά. Πολλές φορές μάλιστα εισπράττω και το ηρωικό «δεν με νοιάζει» απέναντι στο οποίο μένω στήλη άλατος και άντε να αντιδράσεις εκείνη τη στιγμή.
Την έχω συλλάβει δε επανειλημμένα να τραβολογάει τη μικρή, να της ρίχνει και καμιά ελαφριά κι έτσι πρέπει συνέχεια να τις έχω το νου μου!
Τι είναι αυτό; Και πόσο θα κρατήσει; Και ταυτόχρονα με την έλλειψη χρόνου μου θα μπορέσω να ανταποκριθώ στις ανάγκες της Νεφέλης; Και οι ανάγκες αυτές είναι πραγματικές ή εκμεταλλεύεται απλά την ευαισθησία που δείχνω λόγω της κατάστασης;  Μήπως είναι καιρός να μιλήσω με κάποιον ειδικό ή υπερβάλλω;
Δεν μπορώ πλέον να ξεχωρίσω πότε μου λέει αλήθεια και πότε ψέμματα. Τυχαίνει να χτυπήσει λίγο και ενώ κανονικά δεν είναι από τα παιδιά που κλαίνε όταν χτυπάνε κάνει σαν τρελή. Αρνείται τη βοήθεια του μπαμπά της και θέλει μόνο εμένα. Απόψε μου ζήτησε ακόμα και να πιει γάλα από το μπιμπερό! Φυσικά αντιστάθηκα και το ξέχασε μετά από λίγο αλλά ακόμα και αυτό με έβαλε σε σκέψεις.
Πόσα κομμάτια να γίνω; Η μικρή έχει αρχίσει κι εκείνη να θέλει εμένα και υπάρχουν φορές που νομίζω ότι δεν θα τη βγάλω καθαρή! Και είναι τόσο βολικό μωράκι!
Πιθανότατα πρέπει απλά να ανασκουμπωθώ (κι άλλο;) και να το πάρω απόφαση. Έτσι θα είναι τα πράγματα για αρκετό καιρό και πρέπει να ανακαλύψω νέους τρόπους να αντεπεξέλθω στα νέα δεδομένα.
Στενοχωριέμαι που αναγκάζομαι να γίνομαι πιο αυστηρή με τη Νεφέλη. Προσπαθώ να μην κάνω υπερβολές και να διατηρώ την ψυχραιμία μου, όσο δύσκολο και αν είναι. Και προσπαθώ πάνω απ’όλα να σκέφτομαι ότι ναι, είναι προσωρινό…ναι, θα περάσει και αυτό και μια μέρα θα τα σκέφτομαι και θα γελάω. Ελπίζω πως έτσι είναι και έτσι πορεύομαι…μέχρι την επόμενη πρόκληση.
Είπαμε…η ζωή ενός γονιού δεν είναι ποτέ βαρετή!
Advertisements

2 thoughts on “Κλαταρίσματος συνέχεια…

  1. Γεια σου συναδέλφισσα κοριτσομάνα. Η μεγάλη γοργονίτσα σου νιώθει παραμελημένη. Χρειάζεται να της αφιερώσετε κάθε γονιός χωριστα προσωπικό χρόνο μόνο γι αυτήν, χωρίς την παρουσία και την έννοια της μικρής. Μισή ωρίτσα αποκλειστικά.

    Ασε τις ενοχές και το δράμα δεν έχουν νόημα. Καλλιεργούνται σκόπιμα από τον πολιτισμό μας για να ελεγχθεί η γυναικεία δύναμη και δημιουργικότητα, οπότε μην πέφτεις στην παγίδα. ΑΠλά πράγματα χρειάζονται.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s