Από πείρα · Σκόρπιες σκέψεις

Ιδιωτικά μαιευτήρια δυο ταχυτήτων!

Σήμερα επισκέφθηκα φίλη η οποία γέννησε σε γνωστό ιδιωτικό μαιευτήριο των Αθηνών. Ήταν σε μονόκλινο και είχε το μωρό της δίπλα της συνέχεια. Η όμορφη αυτή εικόνα με έβαλε σε σκέψεις. Γέννησα κι εγώ σε ιδιωτικό μαιευτήριο αλλά την πρώτη φορά ήμουν σε δίκλινο και τη δεύτερη σε τρίκλινο δωμάτιο. Και στις δυο περιπτώσεις μου έφερναν το μωρό μου μόνο για το καθιερωμένο του τάισμα.
Ανακάλυψα λοιπόν σήμερα πως όταν είσαι σε μονόκλινο δωμάτιο μπορείς να έχεις το μωρό σου δίπλα σου διαρκώς και αν αυτό χρειαστεί κάτι (όπως αλλαγή πάνας για παράδειγμα) φωνάζεις μια νοσοκόμα, το παίρνει, το καθαρίζει και σου το επιστρέφει πεντακάθαρο και ευτυχισμένο!
Και σκέφτηκα… ακόμα και τα ιδιωτικά μαιευτήρια στην Ελλάδα λειτουργούν όπως και η κοινωνία μας. Τα παιδιά εκείνων που έχουν την οικονομική δυνατότητα μπορούν να απολαμβάνουν την παρέα της μαμάς τους ενώ εκείνων που δεν την έχουν πρέπει να παραμένουν στον θάλαμο νεογνών με άλλα πολλά μωρά μακριά από την ηρεμία και την θαλπωρή της μητρικής αγκαλιάς -ακόμα και αυτές τις λίγες μέρες παραμονής στο μαιευτήριο.
Με στενοχώρησε πολύ αυτή η ανακάλυψη.
Στην Ελλάδα του 2011 μόνο τα μωράκια εκείνων που έχουν χρήματα έχουν δικαιώματα που κατά τα άλλα θεωρούνται απολύτως απαραίτητα και φυσιολογικά. Θύμωσα πολύ. Θύμωσα γιατί συνειδητοποίησα ότι εγώ περίμενα κάθε φορά όλο αγωνία και προσμονή να μου φέρουν το μωρό μου και όταν ερχόταν η ώρα να το πάρουν παρακαλούσα για 5 λεπτά ακόμα…μόνο πέντε λεπτάκια να την κρατήσω λίγο ακόμα στην αγκαλιά μου, να την κοιτάξω λίγο ακόμα, να της μιλήσω λίγο περισσότερο. Και κάθε φορά έπρεπε να «μαλώνω» με τις νοσοκόμες για το θέμα αυτό.
Επέλεξα να γεννήσω σε ιδιωτικό μαιευτήριο για πολλούς λόγους. Ο ένας και βασικότερος ήταν γιατί δεν έχω καμία απολύτως εμπιστοσύνη στα δημόσια νοσοκομεία. Επίσης δεν ήθελα να έχω μαζί με την κούραση και την ταλαιπωρία της γέννας να πρέπει από την πρώτη στιγμή να αλλάζω ή να κοιμίζω ένα νεογέννητο. Ήξερα ότι θα χρειαζόμουν εκείνες τις ημέρες να ξεκουραστώ και να πάρω δυνάμεις για τις ημέρες που θα ακολουθούσαν. Και σε αυτό το θέμα είχα απόλυτο δίκιο τελικά.
Πλήρωσα όμως για να μπορέσω να κάνω αυτήν την επιλογή. Μπορεί να μην πλήρωσα για να έχω μονόκλινο ή σουίτα αλλά πλήρωσα και μάλιστα αδρά. Γιατί λοιπόν να μην έχω κι εγώ το προνόμιο να έχω το μωρό μου δίπλα μου και να το δίνω μόνο όταν χρειάζεται άλλαγμα; Γιατί θα πρέπει αυτό να είναι προνόμιο των λίγων;
Μπορεί κάποιος να μου πει πως στα δωμάτια με περισσότερα άτομα μαζεύονται και περισσότεροι επισκέπτες και αυτό είναι επικίνδυνο για το νεογέννητο.
1ον θα μπορούσε το μαιευτήριο να έχει αυστηρούς κανόνες για τον αριθμό των επισκεπτών και 2ον το ίδιο δεν συμβαίνει και στα δημόσια μαιευτήρια;  Προφανώς τους ενδιαφέρει πολύ περισσότερο να μην χάσουν πελάτες επειδή δεν αφήνουν πολύ κόσμο μέσα στα δωμάτια παρά το να είναι αυστηροί σε αυτό το θέμα επιτρέποντας στις μανούλες να έχουν διαρκώς το μωρό τους δίπλα τους.
Ιδιωτικά μαιευτήρια δυο ταχυτήτων λοιπόν και εδώ. Άλλα δεδομένα για τα μονόκλινα, άλλα για τα δίκλινα, άλλα για τα τρίκλινα.
Έτσι όμως δεν λειτουργούν τα πάντα στην Ελλάδα; Ιδιωτικά και δημόσια σχολεία. Μητέρες του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα. Ιδιωτικά και δημόσια νοσοκομεία. Τα πάντα λειτουργούν σε δυο ταχύτητες και με βάση το πόσα λεφτά μπορείς να διαθέσεις ανά περίπτωση.
Είναι συγκλονιστικό για μένα το πόση αναισθησία και έλλειψη μέριμνας υπάρχει στον θέμα της μητρότητας στην Ελλάδα. Και αυτό ξεκινάει από την πρώτη στιγμή που μια γυναίκα μένει έγκυος μέχρι και όταν το παιδί της φτάσει τα 18.
Είναι πραγματικά κρίμα. Είναι πολύ κρίμα κάποια μωρά να στερούνται κατά τις πρώτες ημέρες της ζωής τους – τότε δηλαδή που το έχουν περισσότερο ανάγκη-  αυτό που είναι κατά τα άλλα το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο, την αγκαλιά της μαμάς τους απλά και μόνο επειδή οι γονείς τους δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να πληρώσουν μια περιουσία.
Ίσως κάποια μέρα να συνειδητοποιήσουμε ορισμένα βασικά πράγματα στη χώρα αυτή και ίσως τότε να καταφέρουμε να αποκτήσουμε και την ποιότητα ζωής που τόσα χρόνια στερούμαστε. Δεν είμαι πολύ αισιόδοξη αλλά είπαμε…η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία!
Advertisements

One thought on “Ιδιωτικά μαιευτήρια δυο ταχυτήτων!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s