Νεφέλη

Σκέψεις για ένα πρωτότοκο!

Εχτές γιόρταζε το μεγάλο μου κορίτσι (τι ωραία που ακούγεται «το μεγάλο μου κορίτσι»!). Μέρες τώρα θέλω να γράψω για τη Νεφέλη αλλά είναι τόσα που έχω στο μυαλό μου για εκείνη που δεν ξέρω από που να ξεκινήσω. Πολλές φορές κάθομαι και την κοιτάζω και σκέφτομαι «Ήταν ποτέ μωρό αυτό το παιδάκι; Πως μεγάλωσε έτσι; Πότε πρόλαβε να μάθει όλα αυτά τα πράγματα, να μιλάει, να περπατάει, να τρώει μόνη της, να έχει άποψη για όλα;». Έπειτα συνειδητοποιώ πως όλες οι μαμάδες νιώθουν έτσι καθώς βλέπουν τα μικρά τους να μεγαλώνουν.
Για τη Νεφέλη πιστεύω πως ήταν ένας δύσκολος χρόνος αυτός που πέρασε. Πρέπει συχνά να σταματώ και να σκέφτομαι λίγο πόσο άλλαξε και η δική της ζωή, πόσο την επηρέασε τελικά η γέννηση της Αλεξάνδρας, πόση προσπάθεια καταβάλει κι εκείνη καθημερινά για να προσαρμοστεί στην παρουσία ενός νέου μικρού ανθρώπου μέσα στον, ως τώρα, δικό της χώρο, στο σπίτι της.
Τις βλέπω να κάθονται μαζί, ακούω τη Νεφέλη να της μιλάει, να τη χτυπάει στην πλάτη όταν βήχει και να τα της λέει «Χριστός, Αλεξάνδρα» και χαμογελάω. Σκέφτομαι πως όλα είναι καλά και πως το μεγάλο μου κορίτσι προσαρμόστηκε μια χαρά στην αλλαγή αυτή που ήρθε τον τελευταίο χρόνο στη ζωή της. Είναι όμως έτσι;
Η Νεφέλη ήταν από την ημέρα της γέννησής της ένα πολύ βολικό παιδί. Θα πέσει φωτιά να με κάψει αν κάνω παράπονα για εκείνη. Ύπνος 9 με 9, απόλυτα αυστηρή στο πρόγραμμά της, ήσυχη, κοινωνική – αλλά με μέτρο (για να μην παίρνουμε και θάρρος) και πάντα με γνήσια και ειλικρινή ανησυχία και αγάπη για τους δικούς της ανθρώπους. Ναι, εντάξει τελευταία έχουμε λίγο αγριέψει αλλά είναι μόλις 3μιση χρονών με τόση ενέργεια μέσα της!


Όταν έρχεται ένα δεύτερο παιδί στην οικογένεια είναι τόση η δουλειά που απαιτείται από τους γονείς που πολλές φορές ξεχνάμε ότι πρέπει να κάνουμε μια παύση και να σκεφτούμε πως όλο αυτό έχει επηρεάσει το πρώτο μας παιδάκι.
Η Νεφέλη φαίνεται φαινομενικά να προσαρμόζεται πολύ καλά. Δείχνει μεγάλη αγάπη για την αδερφή της και θέλει να είναι μαζί της. Ωστόσο πολύ συχνά αφήνει τα βράδια το κρεβάτι της για να κοιμηθούμε αγκαλιά. Συχνά δεν κοιμάται το βράδυ αν δεν ξαπλώσουμε μαζί, αν δεν διαβάσουμε ένα παραμύθι. Νομίζω πως δεν είναι καν το παραμύθι το ίδιο που την ενδιαφέρει αλλά η αίσθηση ότι με έχει δίπλα της (είναι απαίτηση να είμαστε ξαπλωμένες μαζί και όχι να της διαβάζω καθισμένη απέναντί της). Εχτές το βράδυ δεν κοιμόταν με τίποτα και ήρθε στο σαλόνι με τη δικαιολογία ότι ήθελε να πάω να της βάλω ένα διαφορετικό dvd από αυτό που έβλεπε. Μόλις μπήκαμε στο δωμάτιό της είχε ήδη κλείσει την τηλεόραση και μου ζήτησε να ξαπλώσουμε μαζί στο κρεβάτι της για να της διαβάσω. Σε 3 λεπτά την είχε πάρει ο ύπνος.
Όλες αυτές οι αντιδράσεις που δεν στρέφονται ποτέ ενάντια στην Αλεξάνδρα αλλά αποκλειστικά προς εμένα (ούτε καν προς τον πατέρα της ή τις γιαγιάδες της) συχνά με βάζουν σε σκέψεις. Είμαι σίγουρη πως στην αθώα μικρή της ψυχούλα τα συναισθήματα γύρω από την παρουσία της αδερφής της είναι τόσα πολλά που ίσως κάποιες φορές να μην μπορεί καν να τα διαχειριστεί. Είμαι βέβαιη πως – αν και πάντα ήμασταν πολύ δεμένες- στο μικρό της μυαλουδάκι πρέπει να διεκδικήσει τη μαμά της χωρίς όμως να εκφράζει θυμό ή προφανή ζήλια απέναντι στην αδερφή της.
Η Αλεξάνδρα μεγαλώνει πολύ γρήγορα. Σκέφτομαι πως μόλις περπατήσει ή αρχίσει να διεκδικεί κι αυτή τον χώρο της, τα παιχνίδια της, εμένα και τον πατέρα της ίσως τότε τα πράγματα να αλλάξουν προς το χειρότερο.
Πως το διαχειρίζομαι ως τώρα; Της μιλάω. Πάντα της μιλούσα πολύ και πάντα σαν να είναι ενήλικας. Η ειλικρίνεια απέναντι στα παιδιά είναι για μένα απολύτως απαραίτητη προϋπόθεση για να μεγαλώσουν με αυτοπεποίθηση και σεβασμό – αυτό είναι ένα εντελώς διαφορετικό θέμα για επόμενο post. Της μιλάω λοιπόν και της εξηγώ πάντα την αλήθεια. Όταν πρέπει να είμαι με τη μικρή γιατί είναι άρρωστη ή δεν κοιμάται ή πρέπει να φάει δεν βρίσκω δικαιολογίες αλλά λέω την αλήθεια. Συχνά η απάντηση της Νεφέλης είναι «Δεν θέλωωωω». Τότε τη ρωτάω αν ήταν εκείνη στην θέση της Αλεξάνδρας και η μαμά δεν της έδινε σημασία πως θα ένιωθε; Θα της άρεσε; Τότε σταματάει για μια στιγμή, τη βλέπω πως το σκέφτεται και τελικά υποχωρεί. Το ξέρω καλά πως δεν της αρέσει καθόλου που πρέπει η μαμά της να κάνει μπάνιο τη μικρή αντί να καθίσει μαζί της στο δωμάτιό της να παίξουνε. Όμως υποχωρεί και δείχνει να καταλαβαίνει.
Κάθε μέρα της λέω πόσο την αγαπάω. Κάθε μέρα της εξηγώ πως είναι για μένα το σημαντικότερο πρόσωπο στον κόσμο και πως δεν αγαπώ κανέναν περισσότερο από εκείνη. Και φυσικά κανείς δεν την αγαπά περισσότερο από εμένα! Νομίζω πως της αρέσει πολύ να της το λέω αυτό  γιατί πάντα μου απαντά ότι κι εκείνη με αγαπάει πολύ (και μου αρέσει αυτό).


Τελικά εύχομαι και ελπίζω αυτή η αγάπη να περνάει στην ψυχή της και να την καθησυχάζει, να την κάνει να νιώθει πως η μαμά της είναι ακόμα εδώ και πως αν και ο χρόνος μοιράζεται δεν παύει να είναι πάντα γεμάτος ενδιαφέρον, γέλια και καλές στιγμές. Εύχομαι πάντα να είχα περισσότερο χρόνο και για τις δυο αλλά ελπίζω ότι μεγαλώνοντας θα καταλάβουν και θα γνωρίζουν πως έκανα το καλύτερο δυνατό για να είμαι δίπλα τους.
Όσο για το Νεφελάκι μου θα προσπαθήσω όσο μπορώ να ξεπεράσουμε μαζί τους πιθανούς της φόβους και τις αναμενόμενες ανασφάλειες που μπορεί να νιώσει μεγαλώνοντας μέσα σε μια οικογένεια με δυο παιδιά. Πάντα με ειλικρίνεια και πάντα με πολλή πολλή πολλή αγάπη.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s