Για εργαζόμενες μαμάδες

Μια εξαντλημένη μάνα!

Πριν από μερικές ημέρες η φίλη blogger mamalydia έγραψε ένα post με θέμα «Κλατάρουν οι μαμάδες ορε?» αναφερόμενη στο πόσο κουρασμένη νιώθει. Σήμερα λοιπόν ήταν η δική μου μέρα να κλατάρω. Κι όταν λέω «κλατάρω» εννοώ ΚΛΑΤΑΡΩ!!!
Νιώθω πως ότι και να κάνω δεν θα καταφέρω ποτέ να ξεκουραστώ. Αισθάνομαι πως θα πέσω κάτω και θα καταλήξω σε κανένα ωραιότατο νοσοκομείο με υπερκόπωση. Το πρωί η δουλειά, το απόγευμα τα παιδιά και το σπίτι, το βράδυ πάλι δουλειά (γιατί δεν τελειώνει ποτέ!) και τα Σαββατοκύριακα κοινωνικές υποχρεώσεις, δουλειές που δεν προλαβαίνω να κάνω τις καθημερινές, απασχόληση των παιδιών.
Περισσότερο με έχει κουράσει η Νεφέλη. Τις προάλλες καθώς βρισκόμουν στο δωμάτιο της Αλεξάνδρας – το οποίο είναι ήδη γεμάτο παιχνίδια αλλά πάντα τακτοποιημένο- σκεφτόμουν πως όσο είχα τη Νεφέλη μωρό το σπίτι μου ήταν πάντα σε καλή κατάσταση. Είχα την κατάσταση υπό έλεγχο. Τώρα στα 3μιση η Νεφέλη έχει μετατραπεί σε ένα παιδί που σκορπάει παντού τα παιχνίδια της και όταν της ζητάω να τα μαζέψει η κλασσική απάντηση είναι «Με πονάει η μέση μου».
Αυτή τη στιγμή που γράφω η ώρα είναι λίγο πριν τις 11 το βράδυ και είναι ακόμα όρθια και εμείς προσπαθούμε να την πείσουμε να κοιμηθεί επιτέλους!
Και σκέφτομαι…δεν μπορεί…κάτι κάνω λάθος. Κάπου στην πορεία έχασα τον έλεγχο και άντε τώρα να τον βρω πάλι. Από την πρώτη στιγμή που έφερα στον κόσμο το πρώτο μου παιδί ήμουν απόλυτα συνειδητοποιημένη σχετικά με το πώς θα το μεγαλώσω, τι θα της μάθω, πως θα της επιβληθώ. Και για περίπου 3 χρόνια τα είχα καταφέρει. Για περίπου 3 χρόνια είχα ένα παιδί που ήταν απόλυτα προγραμματισμένο, κοιμόταν από τις 9, άκουγε, ήταν γενικά ήσυχο αλλά όχι Βούδας.
Ξαφνικά αν δεν μεσολαβήσει time out δεν με παίρνει πλέον στα σοβαρά. Με αγνοεί όταν της ζητάω να κάνει κάτι – όπως να μαζέψει το δωμάτιό της που μονίμως είναι λες και έχει περάσει ο el nino! Έχω διαβάσει βιβλία, έχω μελετήσει όσα λένε οι ειδικοί στο internet…τι κάνω πλέον λάθος;
Ναι, το ξέρω, είναι που έχει έρθει στη ζωή μας η Αλεξάνδρα και αυτό έχει αναστατώσει και την ίδια τη Νεφέλη η οποία προσπαθεί να μονοπωλήσει την προσοχή μας. Τα καταλαβαίνω όλα αυτά και προσπαθώ κάθε μέρα να της λέω και να της δείχνω πόσο σημαντική εξακολουθεί να είναι για μένα.
Σήμερα όμως κλάταρα. Κλάταρα και δεν μπορώ να πάρω ανάσα. Νομίζω πως αν δεν απλοποιήσω λίγο τη ζωή μου σε λίγο θα καταρρεύσω εντελώς και δεν έχω την πολυτέλεια αυτή. Και τι να απλοποιήσω; Να παρατήσω το σπίτι μου και να μην με απασχολούν τα άπλυτα, τα παιχνίδια στο πάτωμα, οι ντουλάπες που έχουν τα χάλια τους γιατί δεν προλαβαίνω να τις οργανώσω; Τι να παρατήσω; Και για πόσο θα συνεχιστεί αυτή η κατάσταση. Έρχεται και η Αλεξάνδρα από πίσω. Ακολουθεί, και σύντομα που θα μπορέσει να σταθεί στα πόδια της, να περπατήσει ή να μπουσουλήσει θα αρχίσει και αυτή να περιφέρει τα παιχνίδια της, να ανοίγει τα ντουλάπια, να παρατάει ό, τι βρει όπου βρει.
Είμαι τόσο κουρασμένη! Ίσως είναι απλά μια από εκείνες τις δύσκολες ημέρες. Είπαμε: η μητρότητα έχει καλές και δύσκολες μέρες. Είναι κάθε άλλο παρά βαρετή.
Θα τελειώσει ποτέ αυτή η κούραση; Θα σταματήσω ποτέ να νιώθω τόσο εξαντλημένη; Μου λέει μερικές φορές η μαμά μου ότι ξύπνησε το πρωί στις 6 γιατί δεν μπορούσε να κοιμηθεί άλλο και σκέφτομαι «θα το ζήσω ποτέ αυτό άραγε;» . Έχω ξεχάσει πως είναι να ξυπνάς το πρωί και να νιώθεις ανανεωμένος και ξεκούραστος. Όταν η ώρα πάει 10.30 το βράδυ για να πω ότι θα καθίσω στον καναπέ μου να ηρεμήσω επιτέλους από τις φωνές και τα πηγαινέλα μέσα στο σπίτι τι ώρα να κοιμηθεί κανείς;
Περνάει η ώρα και δεν το καταλαβαίνω. Λέω να κοιμηθώ νωρίς αλλά έπειτα σκέφτομαι πως δεν γίνεται να είμαι δουλειά-σπίτι-παιδιά-ύπνος και πάλι τα ίδια. Πρέπει να κρατήσω και λίγο χρόνο για τον εαυτό μου. Και έτσι με παίρνει η νύχτα και κοιμάμαι αργά και την επόμενη μέρα είμαι πάλι κουρασμένη.
Δεν θέλω να γκρινιάζω και ξέρω πως πολλές πολλές πολλές μανούλες περνάνε τα ίδια και χειρότερα από εμένα. Αλλά όλες μας πιστεύω νιώθουμε μερικές φορές την ανάγκη να εξωτερικεύσουμε την συσσωρευμένη κούραση και να φωνάξουμε «Δεν μπορώ άλλο! Χρειάζομαι ένα διάλειμμα!!!!!!!!» Ναι, αυτό θέλω να φωνάξω – και δεν μπορώ γιατί κοιμούνται τα παιδιά μου!
Ναι, ξέρω! Τα πρώτα 100 χρόνια είναι δύσκολα. Αυτό σκέφτομαι και με πιάνει απελπισία. Απόψε, όταν κάποια στιγμή εμφανίστηκε για πολλοστή φορά η Νεφέλη στο σαλόνι ζητώντας και πάλι να πάω μαζί της στο δωμάτιό της γιατί ήθελε να διαβάσουμε, να δούμε dvd, να ,να,να…σηκώθηκα από τον καναπέ και καθώς περπατούσα στο διάδρομο παραμιλούσα: «Ψυχραιμία Ειρήνη!!!!Ψυχραιμίααααααα…». Και την διατήρησα την ψυχραιμία μου! Την διατήρησα και συνέχισα να είμαι μια υπομονετική μητέρα που στέκεται δίπλα στο μικρό της όσο δύσκολο και αν της φαίνεται.
Θα περάσει και αυτή η μέρα. Ίσως αύριο να νιώθω καλύτερα. Ίσως αύριο να μην είμαι τόσο εξαντλημένη και να έχω περισσότερη όρεξη. Αυτή είναι η πραγματικότητα και πρέπει να υπενθυμίζω στον εαυτό μου πως κάθε μέρα έχει 24 μόνο ώρες στις οποίες πρέπει να βάλω προτεραιότητες.
Ίσως απλά να χρειάζεται λίγη περισσότερη οργάνωση το πράγμα. Ίσως αν καταφέρω να βρω τον χρόνο να οργανώσω λίγο περισσότερο το σπίτι και τελειώσω με τα βασικά τότε να αισθανθώ λίγο καλύτερα, ότι κάτι βελτιώνεται.
Θα κάνω μια λίστα με τις εκκρεμότητες – καιρός να εφαρμόσω στο σπίτι τον τρόπο με τον οποίο δουλεύω στο γραφείο για να βγαίνουν οι δουλειές. Φυσικά η Νεφέλη δεν μπορεί να μπει στο πλάνο της οργάνωσης αλλά μάλλον εκεί θα πρέπει να σφίξω τα δόντια και να γίνω λίγο πιο αυστηρή. Είναι τόσο δύσκολο όταν είσαι εξαντλημένος να επιβληθείς στα παιδιά σου. Σκέφτεσαι «δεν μπορώ να μαλώσω μαζί σου αυτή τη στιγμή…θα το κάνω εγώ και την επόμενη φορά θα επιμείνω». Την επόμενη φορά…νομίζω ότι αυτή η επόμενη φορά έχει κάνει όλη τη ζημιά.
σκορπάνε τριγύρω.
Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, έτσι δεν λένε; Ελπίζω κι εγώ λοιπόν ότι αν ενεργοποιηθώ πιο θετικά και το πάρω απόφαση πως είναι στο χέρι μου να επαναφέρω τη Νεφέλη στην τάξη και να οργανώσω με τέτοιον τρόπο το σπίτι μου ώστε να μην τρελαίνομαι τότε θα βελτιωθεί κάπως η κατάσταση.
Νομίζω πως αν και γινόμαστε μαμάδες ορισμένα κατάλοιπα παραμένουν από την προ-παιδιών ζωή μας. Εγώ, για παράδειγμα, ακόμα και στη δουλειά μου δεν μπορώ να λειτουργήσω με το χάος. Πρέπει το περιβάλλον στο οποίο κινούμαι, διαβάζω (από το σχολείο ακόμα), δουλεύω να είναι τακτοποιημένο αλλιώς μου είναι αδύνατο να συγκεντρωθώ. Γι’ αυτό το πρώτο πράγμα που κάνω επιστρέφοντας στο σπίτι μου κάθε μέρα είναι να συμμαζέψω για να μπορώ μετά να λειτουργήσω.
Αυτά είναι τα κατάλοιπα από τα οποία δυστυχώς δεν μπορώ να ξεφύγω ακόμα και σήμερα που έχω δυο παιδιά και απουσιάζει η πολυτέλεια του χρόνου. Αυτό δεν νομίζω ότι μπορεί να βελτιωθεί. Πρόκειται για χούι. Όταν δεν μπορείς να λειτουργήσεις, δεν μπορείς να λειτουργήσεις.
Αχ, μακάρι να μπορούσαν όλα να ήταν ευκολότερα. Και μια μιλάμε για ευκολότερα επιτέλους η Νεφέλη κοιμήθηκε και ίσως είναι μια καλή στιγμή να με «αγκαλιάσει» κι εμένα το κρεβατάκι μου.
Παρένθεση: Νομίζω ότι χρειάζομαι επειγόντως deconstructing!
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s