Για εργαζόμενες μαμάδες

Σχόλια και κατανόηση!

Παρασκευή είναι η μέρα που μένω σπίτι με την Αλεξάνδρα. Κι ενώ η μικρή κοιμάται ήρεμα κι εγώ την έχω «πέσει» κανονικότατα στον καναπέ και με έχει πάρει ένας απίστευτα γλυκός ύπνος χτυπάει το κινητό (ναι, ναι φυσικά και είναι από τη δουλειά!). Η συνάδελφος με ρωτάει αν είμαι καλά (ποιός ξέρει πως ακουγόμουν μεταξύ ύπνου και ξύπνιου) και της απαντώ πως είναι από την κούραση. Και με αποστομώνει: «Ε, καλά, στο σπίτι είσαι σήμερα, έτσι δεν είναι;». Τι να απαντήσω πείτε μου;
Και σκέφτομαι σήμερα – με αφορμή αυτό το κατά τα άλλα ασήμαντο γεγονός- πόσο διαφορετικά σκέφτονται οι γονείς από τους μη γονείς. Ναι, δεν περιμένω να καταλάβει κάποιος που δεν έχει παιδιά τι σημαίνει να είσαι στο σπίτι με ένα ή δυο ή τρία παιδιά και πόση συσσωρευμένη κούραση έχει μια μητέρα ώστε να καταλήγει να την παίρνει ο ύπνος σε 2 δευτερόλεπτα όταν μπορέσει για λίγο να καθίσει! Δεν περιμένω σε καμία των περιπτώσεων κατανόηση από μια οποιαδήποτε γυναίκα η οποία δεν έχει να ασχοληθεί με κάτι διαφορετικό πέρα του εαυτού της, άντε και του άντρα της αν είναι παντρεμένη. Αυτές οι ατάκες όμως πάντα με νευριάζουν.
Για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να εξηγήσω πάντα με ενοχλούσαν αυτά τα σχόλια, ίσως γιατί ακόμα και όταν δεν είχα παιδιά ποτέ δεν τολμούσα να ξεστομίσω τέτοιες κουβέντες σε μανούλες που γνώριζα.
Έπειτα είναι και οι άλλες…οι super μαμάδες…εκείνες που δεν σταματούν να λένε πως σταμάτησαν τη δουλειά μια μέρα πριν γεννήσουν και επέστρεψαν στις 10 μέρες μετά τη γέννα σαν να μην συνέβη τίποτα. Και αναρωτιέμαι, τι είναι χειρότερο; Μια μη μαμά που δεν καταλαβαίνει αλλά σχολιάζει ή μια μαμά που ξέρει πως είναι και προσπαθει να κάνει την έξυπνη; Χμ! Νομίζω πως περισσότερο με εκνευρίζει η δεύτερη.
Κι εγώ που δεν νιώθω super μαμά τι πρέπει να απαντήσω σε αυτήν την γυναίκα, πείτε μου σας παρακαλώ; Πόσο απαράδεκτο είναι αυτό που κάνουμε εμείς οι μαμάδες μεταξύ μας μερικές φορές προσπαθώντας να αποδείξουμε η μια στην άλλη πόσο super είμαστε; Βρίσκεται σε εξέλιξη κανένας διαγωνισμός για την πιο καλή μαμά και δεν το έχω πάρει είδηση;
Όταν μερικές φορές διαβάζω ή ακούω μαμάδες να νιώθουν ενοχές για όλα όσα απλά δεν προλαβαίνουν να κάνουν αντιλαμβάνομαι πως η «κοινωνία» για την οποία τόσες φορές μιλάμε και για τα πρότυπα που μας βαραίνουν είμαστε τελικά εμείς οι ίδιες. Εμείς και αυτός ο εντελώς ανούσιος ανταγωνισμός για το πια ταίζει καλύτερα, ποιά θηλάζει περισσότερο, πια περνά περισσότερο χρόνο με τα παιδιά της.
Προσωπικά δεν πήρα ποτέ μέρος σε αυτή τη διαδικασία. Απλά με στενοχωρεί και με εκνευρίζει όταν γίνομαι στόχος τέτοιων μαμάδων. Ίσως γιατί ποτέ δεν μπήκα στη διαδικασία να ψάξω πόσο καλή μαμά είμαι. Κάνω το καλύτερο που μπορώ, δεδομένων των συνθηκών, και φυσικά βάζω τις δικές μου προτεραιότητες. Τι νόημα θα είχε να κάνω την έξυπνη όταν κι εγώ η ίδια παλεύω καθημερινά με το χρόνο και την ποιότητα της ζωής τόσο της δικής μου όσο και των κοριτσιών μου;
Όσον αφορά τις μη μαμάδες δεν μπορώ να πω και πολλά. Έχω μάθει πως όταν δεν γνωρίζω κάτι, καλό είναι να μην σχολιάζω. Για τη μητρότητα μπορώ να μιλήσω γιατί είμαι μητέρα. Η φαιδρότητα όμως με την οποία ορισμένοι άνθρωποι αντιμετωπίζουν το να είναι μια γυναίκα μητέρα με αφήνει πραγματικά έκπληκτη.
Παράδειγμα: συγγενείς ή φίλοι οι οποίοι αρνούνται να καταλάβουν γιατί έχεις να τους τηλεφωνήσεις μήνες  ενώ εσύ καταφέρνεις να καθίσεις στον καναπέ σου για να πάρεις μια ανάσα κατά τις 11 το βράδυ, ώρα κατά την οποία μετά από ένα τουλάχιστον 9ωρο στο γραφείο και αρκετές ώρες στο σπίτι με πολλά άλλα, το να μιλήσεις στο τηλέφωνο είναι το τελευταίο που σε ενδιαφέρει.
Έπειτα είναι και όλοι οι υπόλοιποι που θεωρούν ότι το να είσαι στο σπίτι με ένα μωρό είναι το ευκολότερο πράγμα στον κόσμο – είναι κλασσική η ατάκα πολλών ανδρών (κυρίως στο παρελθόν) «Όλη μέρα στο σπίτι είσαι! Σιγά την κούραση!».
Όταν ακούω σχόλια αυτού του τύπου ή σχόλια από γυναίκες που δεν έχουν ιδέα πως είναι να είσαι στο σπίτι με ένα μωρό όλη μέρα το μόνο που σκέφτομαι είναι «Πως φαίνεται ότι δεν έχεις γίνει μάνα!». Εκείνη τη στιγμή θέλω πραγματικά να πω πολλά, αλλά έπειτα, όταν ηρεμώ σκέπτομαι πόσο τυχερή είμαι και πόσο καλύτερη είναι η δική μου ζωή απλά επειδή είμαι μαμά. Και στενοχωριέμαι πραγματικά που αυτές τις γυναίκες δεν είχαν ακόμα τη δική μου τύχη και καταλαβαίνω πως μπορεί και αυτό να είναι από την πλευρά τους ένα είδος αυτοάμυνας για να να δικαιολογήσουν ή απλά να αντιμετωπίσουν την απουσία ενός παιδιού από τη ζωή τους. Ειλικρινά δεν ξέρω που βρίσκεται η αλήθεια σε όλα αυτά.
Μακάρι να προσπαθούσαμε όλοι λίγο περισσότερο να έρθουμε στη θέση των άλλων. Μακάρι να προσπαθούσαμε και να θέλαμε πραγματικά να καταλάβουμε αλλά και να σεβαστούμε τις συνθήκες της ζωής των άλλων. Δυστυχώς αυτό λείπει από την καθημερινότητά μας.
Ίσως δεν το σκεφτόμαστε. Ίσως δεν θέλουμε να το σκεφτούμε. Ίσως πάλι να αρνούμαστε καν να μπούμε σε αυτή τη διαδικασία μήπως και νιώσουμε περίεργα. Όπως και να είναι έχω αποφασίσει εδώ και καιρό – αν και το παλεύω ακόμα –  να μην δίνω σημασία σε ανθρώπους που σχολιάζουν χωρίς να γνωρίζουν. Εγώ δεν το κάνω και δεν θα το κάνω ποτέ πολύ απλά γιατί πιστεύω πως η ζωή κάθε ανθρώπου είναι ξεχωριστή και αφού εγώ νιώθω καλά με τις επιλογές που έχω κάνει δεν έχω κανέναν λόγο να επιτρέπω σε τέτοιου είδους σχόλια να με ενοχλούν.
Κάποιοι άνθρωποι απλά δεν θέλουν να καταλάβουν. Σεβαστό και πάμε παρακάτω!
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s