Σκόρπιες σκέψεις

Αλλάζει κάτι;

Είμαι πολύ χαρούμενη που ακόμα και αν χρειάστηκε να μας σπρώξουν σε ένα ξύπνημα οι φίλοι Ισπανοί εμείς φαίνεται επιτέλους να ξυπνάμε!
Η εβδομάδα που πέρασε ήταν μια από τις πιο κουραστικές για μένα – κυρίως εργασιακά. Πέρασαν αρκετές ημέρες μέχρι να καταφέρω να βρω λίγη ηρεμία για να γράψω και αν και ο χαρακτήρας του Blog μου είναι άλλος δεν μπορώ παρά να μεταφέρω το ηλεκτρονικό μου «χαρτί» τις σκέψεις μου για όσα βλέπω να συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες στη χώρα μου.
Είμαι σίγουρη πως κάτι συμβαίνει και κάτι αλλάζει. Η αλήθεια είναι πως κάθε φορά που τολμάω να κάνω το λάθος να ανοίξω την τηλεόραση ή να διαβάσω μια εφημερίδα διακατέχομαι ξαφνικά από αισθήματα έντονου φόβου για το μέλλον. Πιθανότατα αυτό απορρέει από το γεγονός ότι έχω δυο μικρά παιδάκια και το μέλλον το δικό τους είναι πολύ σημαντικότερο από το δικό μου. Μάλλον το αίσθημα ευθύνης που νιώθω απέναντί τους είναι αυτό που με γεμίζει ανασφάλεια και αβεβαιότητα για όσα βλέπω να έρχονται.
Έπειτα βλέπω αυτό που συνέβη- και εξακολουθεί να συμβαίνει- στους δρόμους όλης της χώρας και χαμογελώ λιγάκι, νιώθω λίγο καλύτερα γιατί φαίνεται πως η αγανάκτηση όλων μας ψάχνει διέξοδο και λύσεις και αυτό σημαίνει πως αποφασίσαμε να σταματήσουμε τη μοιρολατρία και να κάνουμε κάτι δραστικό, όσο μικρό ή μεγάλο μπορεί να είναι.
Δεν ξέρω τι πρέπει να γίνει ακριβώς. Ξέρω μόνο πως κάτι πρέπει να αλλάξει και σύντομα γιατί νιώθω πως ο φόβος μεγαλώνει. Τα ΜΜΕ καταβάλουν ομολογουμένως μεγάλη προσπάθεια να μας προετοιμάσουν για αποφάσεις που φαίνεται να έχουν ήδη παρθεί εν αγνοία μας, να καλλιεργήσουν περισσότερο φόβο και ανασφάλεια προκειμένου όταν έρθει η ώρα να είμαστε έτοιμοι να αποδεχθούμε τα πάντα προκειμένου να μην χρεοκοπήσει η χώρα (πράγμα το οποίο είναι για μένα προφανές ότι έχει ήδη συμβεί).
Ίσως ο λόγος για τον οποίο νιώθω τόση ανασφάλεια είναι γιατί γνωρίζω πολύ καλά τα τεράστια ελαττώματα που μας χαρακτηρίζουν ως λαό. Η ιστορία μας άλλωστε έχει αποδείξει πως η ενότητα και η αλληλεγγύη είναι λέξεις άγνωστες για τον σύγχρονο Έλληνα, όπως επίσης και η ανιδιοτέλεια και ο σεβασμός. Πάντα ο Έλληνας ενεργούσε για τον εαυτό του, για τον δικό του αποκλειστικό μικρόκοσμο. Ποτέ ο Έλληνας δεν δίσταζε να αδειάσει το τασάκι του αυτοκινήτου στη μέση του δρόμου ενώ δεν θα έκανε ποτέ κάτι τέτοιο στο σαλόνι του σπιτιού του. Δεν διστάζαμε ποτέ να κορνάρουμε την ώρα που μια μαμά βάζει το μωρό της στο αυτοκίνητο και μας «καθυστερεί» και φυσικά δεν διστάζαμε ποτέ να μην πληρώσουμε αυτό που μας αναλογεί προκειμένου να μην επιβαρύνουμε το κοινωνικό σύνολο.
Κάθε φορά λοιπόν που σκέφτομαι όλα αυτά αυτόματα σκέφτομαι πως ό,τι και να γίνει ο Έλληνας δεν θα αλλάξει ποτέ.
Αυτό όμως δεν αναιρεί το ότι αυτή τη στιγμή λαμβάνονται αποφάσεις ερήμην μου, για τη ζωή μου, για τα παιδιά μου, για όλους μας. Και αυτό με τρομάζει ακόμα περισσότερο από τον χαρακτήρα του Έλληνα. Είναι τραγικό να νιώθεις πως κάποιος άλλος έχει τον έλεγχο της δικής σου ζωής κι εσύ δεν ξέρεις προς τα που να τρέξεις για να ξεφύγεις.
Νιώθω πως αυτή σήμερα είναι η τελευταία μας ευκαιρία να σωθούμε και πως αν δεν κάνουμε κάτι πραγματικά δραστικό τα πράγματα θα χειροτερέψουν. Με μεγάλο ενδιαφέρον περιμένω να δω τι θα αποφασίσουμε όταν θα κληθούμε για μια ακόμα φορά να επιλέξουμε τους ανθρώπους που θα μας κυβερνήσουν την επόμενη φορά. Με πολύ μεγάλο σκεπτικισμό περιμένω να δω αν θα εξακολουθήσουμε ως Έλληνες να υποστηρίζουμε με την παρουσία μας σε κομματικές συγκεντρώσεις αυτούς που μας έφεραν με τις αποφάσεις τους σε αυτό το σημείο.
Περιμένω να δω αν ο δημόσιος υπάλληλος θα αποφασίσει επιτέλους να εργαστεί όπως πρέπει για τον πολίτη που τον πληρώνει εδώ και χρόνια για να είναι εξασφαλισμένη η θέση εργασίας του. Περιμένω να δω αν θα αποφασίσουμε να λειτουργούμε αξιοκρατικά και να σταματήσουμε να ζητάμε ρουσφέτια από τα διάφορα βύσματα μας δεξιά και αριστερά.
Είμαι χαρούμενη που αποφασίσαμε να σηκωθούμε από τους καναπέδες μας και να συμμετέχουμε στις διαμαρτυρίες, να διεκδικήσουμε το δικαίωμά μας να αποφασίζουμε εμείς για το μέλλον μας. Είμαι ευτυχισμένη που αυτό γίνεται με ειρηνικό τρόπο, χωρίς βία, χωρίς θύματα, χωρίς φασαρία.
Το ξύπνημα μας έχει ακόμα πολύ δρόμο μπροστά του. Το μόνο σίγουρο είναι πως οι άνθρωποι που μας κυβερνάνε έχουν χάσει εδώ και καιρό τον έλεγχο της κατάστασης και τώρα είναι η σειρά των πολιτών να επέμβουν. Εύχομαι να μπορέσουμε να ανακτήσουμε τον έλεγχο αυτό και εύχομαι όταν τον ανακτήσουμε να θυμόμαστε το παρελθόν και να αλλάξει η δική μας νοοτροπία επιτέλους. Από αυτήν την λανθασμένη νοοτροπία χάσαμε τον έλεγχο της ζωής μας ψηφίζοντας λάθος, συμπεριφερόμενοι σαν να υπάρχουμε μόνο εμείς σε αυτόν τον κόσμο.
Μου λείπει η ζωή μου γεμάτη ελπίδα και αισιοδοξία για το μέλλον. Εύχομαι σύντομα να τη νιώσω και πάλι…να τη νιώσουμε όλοι. Και εύχομαι αυτό το μικρό ξύπνημα να γίνει μεγαλύτερο και μεγαλύτερο ώσπου να καταφέρουμε να αλλάξουμε τη χώρα αυτή κυρίως για τα παιδιά μας που εμείς επιλέξαμε να φέρουμε σε αυτόν τον κόσμο.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s