Αλεξάνδρα

Μια σημαντική μέρα!


Αύριο βαπτιζόμαστε!
7 μήνες έχουν περάσει από τη γέννηση της Αλεξάνδρας και κάθε φορά που την κοιτάω -αν και είναι ακόμα μωράκι- απορώ πως πέρασε ο καιρός. Είναι κλισέ, το ξέρω. Όμως πιστεύω πως κάθε μαμά όταν κοιτάει τα παιδιά της σκέπτεται και νιώθει πόσο σχετική είναι η έννοια του χρόνου.
Τι μπορώ να πω για αυτούς τους 7 μήνες; Ήταν τόσα που μεσολάβησαν, τόσα τα διαφορετικά συναισθήματα, οι σκέψεις, οι δυσκολίες, οι όμορφες στιγμές… Η ζωή μας άλλαξε τόσο ριζικά όσο δε φανταζόμουν ποτέ με την έλευση αυτού του πλάσματος.
Πάνω που είχαμε μπει σε μια σειρά, η Νεφέλη είχε γίνει πια παιδάκι, ήρθε αυτό το πλασματάκι και έφερε τα πάνω κάτω. Κι εγώ ένιωσα για μια ακόμα φορά πως είναι να ερωτεύεσαι ένα μωρό…το δικό σου μωρό και ας είναι το δεύτερο που φέρνεις στον κόσμο.
Με την Αλεξάνδρα (ή μάλλον με την παρουσία δυο πλέον παιδιών μέσα στο σπίτι μου) δυσκολεύτηκα πολύ. «Ένα ίσον κανένα» δεν λένε; Τώρα το πιστεύω και μάλλον καταλήγω ότι γι’ αυτό το λένε. Ένα παιδί – ακόμα και μωρό – σε ένα σπίτι δεν είναι τίποτα συγκριτικά με τα δυο. Όταν έχεις ένα παιδί οι γονείς είναι όπως και να το κάνεις πλειοψηφία – δυο αυτοί και ένα το παιδί. Στα 2 όμως υπάρχει ισοπαλία – ένας γονιός για κάθε παιδί. Και όταν ο ένας από τους δυο καλείται να διαχειριστεί και τα 2 παιδιά, τότε από πλειοψηφία γίνεσαι μειοψηφία. Και τότε ανακαλύπτεις πόσο δύσκολο είναι.
Μερικές φορές όταν είμαι στο skype και μιλάω με κάποια φίλη ή με τους γονείς μου κι τις έχω και τις δυο αγκαλιά κάθομαι και χαζεύω τον εαυτό μου στην κάμερα. Τι όμορφη εικόνα!
Κάθε φορά που είμαι μόνη μου μαζί τους και τις χαζεύω να επικοινωνούν, με την Αλεξάνδρα να κάνει πραγματική προσπάθεια να ΄»μιλήσει» στην μεγάλη της αδερφή ή τη Νεφέλη να τη χτυπάει στην πλάτη όταν βήχει και να της λέει «Χριστός μπέμπα!» και μετά να κάθονται απλά δίπλα δίπλα και να κοιτάνε η μια την άλλη σκέφτομαι πόσο τυχερή είμαι που έχω δυο παιδιά. Σκέφτομαι πως αν γυρνούσα το χρόνο πίσω πάλι τα ίδια θα έκανα.



Πέρα από κάθε λογική και κάθε δυσκολία όταν βλέπω πως η Νεφέλη κοιτάζει αυτό το μικρό πλάσμα που κατά τα άλλα της τάραξε την καθημερινότητα και «εισέβαλε» σε έναν κόσμο που ως τότε ήταν εντελώς δικός της, με πόση αγάπη και τρυφερότητα την αγκαλιάζει και τις δίνει φιλάκια όποτε βρίσκει την ευκαιρία, τότε πραγματικά νιώθω πως – ναι – υπήρχε λόγος που έκανα δεύτερο παιδί.
Και σήμερα, μια μέρα πριν βαπτιστεί και πάρει και επίσημα το όνομά της μόνο συναισθήματα χαράς  νιώθω…χαράς και ολοκλήρωσης που η οικογένειά μας μεγάλωσε και αποτελείται πλέον από ένα νέο μέλος που μόνο χαμόγελα έφερε μαζί του.
Γιατί είναι το πιο χαμογελαστό μωρό στον κόσμο. Μερικές φορές νομίζω πως την κούρασα και την ταλαιπώρησα τόσο όταν την είχα μέσα μου που το χαμόγελο της βγαίνει στον έξω κόσμο γιατί αποφάσισε εκείνη να με βοηθήσει να αντιμετωπίσω τις δυσκολίες αλλά και γιατί η ίδια έχει μέσα της ένα έμφυτο χιούμορ για όλα!
Όση ώρα γράφω αυτές τις λέξεις εκείνη κάθεται στο καρότσι της απέναντί μου, με κοιτά που και που και μου χαμογελάει και είναι τόσο μα τόσο ήσυχη και κεφάτη που θέλω να την πάρω αγκαλιά και να την γεμίσω φιλάκια.
Αύριο λοιπόν βαπτίζεται το μικρό μου παιδάκι. Και σε μερικούς μήνες θα συμπληρώσει έναν ολόκληρο χρόνο ζωής και είμαι σίγουρη πως εκείνη την ημέρα πάλι θα την κοιτάζω και θα αναρωτιέμαι πως πέρασε ένας χρόνος από τη γέννησή της.
Κάποια στιγμή θα γράψω και για αυτό, όχι τόσο γιατί πιστεύω πως αποτελεί αντικείμενο ενδιαφέροντος αλλά γιατί θέλω εγώ να θυμάμαι και πάνω απ’ όλα για να μπορέσει εκείνη να διαβάσει μια μέρα πως ήρθε σε αυτόν τον κόσμο. Το ίδιο φυσικά θα κάνω και για το Νεφελάκι μου!



Συνειδητοποιώντας για μια ακόμα φορά πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός και μεγαλώνουν τα κορίτσια μου θέλω να κρατήσω στη σκέψη και τις αναμνήσεις μου όσες περισσότερες στιγμές τους μπορώ. Θέλω να θυμάμαι πάντα. Μακάρι να υπήρχε ένας τρόπος να αποθηκεύουμε κάθε μικρή ανάμνηση και να την επαναφέρουμε στο μέλλον! Μακάρι να μην μπορούσαμε να ξεχάσουμε στιγμή από το μεγάλωμα των παιδιών μας.
Αν μπορούσα τώρα να της μιλήσω και να με καταλάβει θα της έλεγα:
«Αλεξανδράκι μου γλυκό, αύριο είναι μια μεγάλη μέρα για σένα. Μπορεί να κλάψεις, μπορεί να φοβηθείς λιγάκι, μπορεί να νευριάσεις ακόμα περισσότερο και να απορήσεις γιατί όλος αυτός ο κόσμος ήρθε να σε δει να βρέχεσαι και να γκρινιάζεις. Για μένα είναι μια μέρα συγκίνησης γιατί συνειδητοποιώ πόσο γρήγορα μεγαλώνεις, πόσο όμορφη γίνεσαι κάθε μέρα που περνάει και φυσικά πόσο πολύ σε αγαπάω από τα βάθη της καρδιάς μου.
Ήσουν μια απρόσμενη έκπληξη στη ζωή μου και οι 9 μήνες που περάσαμε παρέα και πηγαίναμε παντού μαζί ήταν 9 υπέροχοι μήνες γιατί σε ένιωθα να κινείσαι και να υπάρχεις μέσα στο σώμα μου. Κι όταν στις 18 Οκτωβρίου του 2010 ήρθες στον κόσμο με έκανες ευτυχισμένη σαν να ήσουν το πρώτο μου μωρό!
Σε ευχαριστώ λοιπόν που ήρθες. Σε ευχαριστώ για τα χαμόγελα που χάρισες και χαρίζεις κάθε μέρα στη μεγάλη σου αδερφή. Σε ευχαριστώ που είσαι τόσο χαμογελαστή και με βοηθάς να ζω τη ζωή μου πιο όμορφα!
Εγώ θα είμαι εδώ, πάντα, δίπλα σου να σε προστατεύω, να σε λατρεύω, να προσπαθώ για το καλύτερο. Όσο είμαι εδώ δεν θα σου λείψουν ποτέ οι αγκαλιές, τα χάδια, τα γλυκά λόγια και φυσικά η αγάπη.
Είσαι το μικρό μου διαμάντι, το πολύτιμο ζαφείρι μου και σε λατρεύω!»


Advertisements

One thought on “Μια σημαντική μέρα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s