Γαμος

Ο ιδανικός σύντροφος

Συχνά – πολύ συχνότερα από όσο θα μου άρεσε – διαβάζω παράπονα μαμάδων για τους μπαμπάδες και συζύγους τους, ειδικά από τότε που στο σπίτι «εισέβαλαν» τα μωρά τους. Ακούω και διαβάζω περιπτώσεις γυναικών που καλούνται να μεγαλώσουν ουσιαστικά μόνες τους τα παιδιά τους γιατί ο άντρας τους αρνείται να είναι εντάξει απέναντι στις υποχρεώσεις που συνοδεύουν τον ερχομό ενός παιδιού.
Αυτά τα παράπονα και αυτές οι συζητήσεις μου έδωσαν την αφορμή να ανοίξω μια μικρή συζήτηση και να μοιραστώ τις σκέψεις μου σχετικά με το θέμα αυτό.
Στο μυαλό μου και στην καρδιά μου ξέρω 100% ποιος είναι ο ιδανικός σύντροφος με βάση τα δικά μου δεδομένα. Φυσικά και δεν υπάρχει ο τέλειος άντρας, η τέλεια δουλειά, η τέλεια ζωή. Τα πάντα είναι σχετικά και φυσικά εξαρτάται και από τα προσωπικά standards του κάθε ανθρώπου αλλά και την εποχή στην οποία έχει μεγαλώσει και ζήσει και τα πρότυπα με τα οποία έχει γαλουχηθεί.
Οι μαμάδες μας είμαι σίγουρη πως μεγάλωσαν εντελώς διαφορετικά. Τότε ο άντρας αποτελούσε περισσότερο τον «κουβαλητή» στο σπίτι, την πηγή εισοδήματος της οικογένειας και δεν αποτελούσε απαίτηση να ασχολείται με οτιδήποτε αφορούσε την καθημερινότητα όπως το σκούπισμα, το άλλαγμα του μωρού και άλλες δουλειές.
Εγώ πάλι ανήκω στις εξαιρέσεις. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι όπου το πρότυπο του άντρα ήταν εντελώς διαφορετικό από τα standards της εποχής (αναφέρομαι στα χρόνια από το 1975 και μετά). Εγώ μεγάλωσα σε μια οικογένεια που οι υποχρεώσεις του ζευγαριού απέναντι τόσο στις δουλειές όσο και στην ανατροφή των παιδιών τους ήταν ισότιμα μοιρασμένες. 
Ως μικρό παιδάκι έχω αμέτρητες αναμνήσεις από τον πατέρα μου να ασχολείται ατελείωτες ώρες με εμένα και την αδερφή μου, να σκουπίζει, να πλένει πιάτα, να καθαρίζει, να κάνει τα ψώνια και τόσα πολλά άλλα που προφανώς μεγαλώνοντας αποτυπώθηκαν στο μυαλό μου ως χαρακτηριστικά που είναι απολύτως απαραίτητο να διαθέτει ένας σύντροφος με το οποίο αποφασίζεις να κάνεις οικογένεια.
Πιστεύω πως πάντα έστω και υποσυνείδητα έψαχνα να βρω έναν τέτοιο άντρα…και ευτυχώς τον βρήκα. Πολλές φορές ο Νίκος μου λέει πως είμαι τυχερή. Ναι, συμφωνώ μαζί του κάθε φορά που το λέει όμως προσθέτω και κάτι ακόμα σε αυτήν την σκέψη. Ήταν επιλογή μου ο άνθρωπος αυτός. Δική μου επιλογή ήταν να τον παντρευτώ και να κάνω οικογένεια μαζί του. Τον διάλεξα ανάμεσα σε άλλους και πολύ πριν κάνω αυτήν την επιλογή τον παρατήρησα στην καθημερινότητά του, στη συμπεριφορά του, στο πατρικό του σπίτι, απέναντι σε άλλες γυναίκες. Άκουσα τις απόψεις του και ήμουν κι εγώ ξεκάθαρη σχετικά με τις δικές μου.
Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα. Η αλήθεια είναι ότι δεν έψαχνα για σύζυγο. Αυτό είναι ένα ακόμα θέμα στο οποίο με είχε επηρεάσει βαθύτατα η οικογένειά μου – και ειδικά ο πατέρας μου.
Πάντα με συμβούλευε να γίνω ανεξάρτητη, να μην «δένομαι» και να φροντίσω να μην «υιοθετήσω» κανέναν άντρα που δεν θα είναι άξιος να σταθεί δίπλα μου σύντροφος και όχι «οικότροφος». Τελικά να μην έχω ανάγκη κανέναν άντρα για να ζήσω.
Κι εγώ πάντα ακολουθούσα αυτή τη συμβουλή.
Έτσι μεγάλωσα χωρίς το άγχος αναζήτησης συζύγου και πατέρα των μελλοντικών παιδιών μου. Πιστεύω πως πάντα ήξερα τι ήθελα αλλά ποτέ δεν με ενδιέφερε να το αναζητήσω.
Υπάρχει και κάτι ακόμα που με στιγμάτισε μεγαλώνοντας, αποτυπώθηκε για πάντα στο μυαλό μου και σε μια μοναδική στιγμή άλλαξε εντελώς τη συμπεριφορά μου σε σχέση με τους άντρες. Μετά από έναν χωρισμό κάποιος φίλος συζητώντας και ακούγοντας τα παράπονά μου σχετικά με μια σχέση που είχε μόλις τελειώσει μου είπε «Δεν φταίει εκείνος που ήταν απλά ο εαυτός του. Φταις εσύ που από την αρχή δεν ξεκαθάρισες ποια είσαι!».
Κάτι σαν καμπανάκι άρχισε να κουδουνίζει στο μυαλό μου εκείνη τη στιγμή. Και υποσχέθηκα από τότε κάθε φορά στις σχέσεις μου (είτε φιλικές είτε ερωτικές) να είμαι από την πρώτη στιγμή ξεκάθαρη με τα «θέλω» μου και τις ανάγκες μου.
Όλα αυτά πιστεύω πως έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην τελική επιλογή μου. 
Έτσι πραγματικά δεν αντιλαμβάνομαι καθόλου τις γυναίκες που παντρεύονται έναν άντρα βλέποντας από την αρχή το προφίλ του και ελπίζοντας ότι μετά το γάμο θα τον αλλάξουν. Το θέμα δεν είναι να προσπαθήσεις να αλλάξεις τον άλλο. Αν προσπαθήσεις να κάνεις κάτι τέτοιο μετά και ο άλλος θα έχει φυσικά το δικαίωμα να σου ζητήσει κι εσένα να αλλάξεις.
Όταν παντρεύεσαι έναν άνθρωπο οφείλεις να τον δεχθείς όπως είναι κι εκείνος με τη σειρά του οφείλει να παραμείνει ο άνθρωπος που παντρεύτηκες. Είναι τόσο απλό και ξεκάθαρο για μένα.
Έπειτα δεν μπορώ να αντιληφθώ καθόλου τους άντρες που απλά παντρεύονται πιστεύοντας ότι θα αντικαταστήσουν έτσι τη φροντίδα της μαμάς τους και τίποτα δεν θα αλλάξει. Δεν μπορώ να καταλάβω καθόλου πως περιμένουν πως η γυναίκα είναι αυτή που ξαφνικά θα αναλάβει τα πάντα. Το καταλαβαίνω όταν εργάζεται μόνο ο άντρας – αν και σε αυτή την περίπτωση και πάλι ο μπαμπάς οφείλει να ασχοληθεί με τα παιδιά του.
Όταν βλέπω μαμάδες κατά τα άλλα νέες να φαίνονται 20 χρόνια μεγαλύτερες από την κούραση απλά γιατί έχουν τόσα μα τόσα πολλά να κάνουν, στενοχωριέμαι πάρα πολύ. Είναι γεγονός πως ακόμα και οι διαφημίσεις, και όλα τα πρότυπα που εξακολουθούν να προβάλλονται από παντού δίνουν πάντα έμφαση στη μαμά. Σπάνια, εμφανίζεται κάποια εξαίρεση και όταν αυτό συμβαίνει με χαροποιεί πολύ.
Οι περισσότερες γυναίκες σήμερα εργάζονται το ίδιο σκληρά όσο οι άντρες – σε μερικές περιπτώσεις περισσότερο. Η συνεισφορά τους στον οικογενειακό προϋπολογισμό είναι εξίσου σημαντική και τα δικαιώματά τους τα ίδια.
Πιστεύω πως είναι πολύ άδικο να τα περιμένουμε όλα από τη μητέρα! Δεν είναι απλώς άδικο, είναι απλά απαράδεκτο.
Όταν ισχυρίζεσαι πως αγαπάς έναν άνθρωπο ,του δείχνεις σεβασμό και συμπόνια. Πως είναι δυνατό να σέβεσαι και να συμπονάς τον συνοδοιπόρο σου σε αυτήν την ζωή όταν τον εγκαταλείπεις να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της καθημερινότητας μόνο του; Δεν θα το καταλάβω ποτέ.
Επειδή γεννάμε δεν σημαίνει ότι πρέπει να το πληρώσουμε με την ίδια μας τη ζωή, πνίγοντας τα όνειρά μας, τις φιλοδοξίες μας, την ανάγκη μας να νιώσουμε κι εμείς άνθρωποι και πάνω απ’ όλα γυναίκες.
Φυσικά μεγάλο μερίδιο ευθύνης φέρουμε και εμείς οι γυναίκες που ανεχόμαστε αυτήν την συμπεριφορά- πολλές φορές στην ανάγκη μας να κάνουμε οικογένεια. Τα χρόνια περνάνε, θέλουμε να κάνουμε παιδιά και «πέφτουμε» σε λάθος επιλογές προκειμένου να ικανοποιήσουμε την εσωτερική μας ανάγκη για τεκνοποίηση.
 Για να επιστρέψω στον άντρα μου, όταν μερικές φορές μου λέει πως «αν είχες κανέναν άλλο τι θα έκανες;» του απαντάω «Δεν θα είχα. Είναι πολύ απλό». Και είναι η απόλυτη αλήθεια αυτό που του λέω. Θα προτιμούσα ειλικρινά να ήμουν μόνη μου παρά να υπηρετώ έναν άντρα που δεν με σέβεται (όσο ακραίο και αν ακούγεται κάτι τέτοιο) σε μια προσπάθεια να αντικαταστήσω τη μαμά του. Και αν ήθελα να κάνω παιδιά θα τα είχα κάνει μόνη μου. Τουλάχιστον έτσι δεν θα είχα να νταντεύω και ένα ακόμα «παιδί» στο σπίτι μου…ένα «παιδί» που αρνείται να μεγαλώσει και να με αντιμετωπίσει ως ισότιμο μέλος στη σχέση μας!
Ο εφιάλτης μου είναι πως μια μέρα οι κόρες μου μπορεί να πέσουν σε αυτή τη λούμπα και να καταλήξουν κάπως έτσι. Εύχομαι και ελπίζω τα πρότυπα με τα οποία μεγαλώνουν στο σπίτι τους να τις κάνουν να αρνηθούν το συμβιβασμό. Ελπίζω πως μεγαλώνοντας με έναν μπαμπά σαν τον δικό τους θα αρνηθούν να συμβιβαστούν με οτιδήποτε λιγότερο, όπως έκανα κι εγώ.
Για να προσθέσω έναν τόνο αισιοδοξίας όμως κοιτώντας γύρω μου πρέπει να ομολογήσω πως βλέπω τους άντρες να αλλάζουν. Βλέπω μπαμπάδες να ταΐζουν, να αλλάζουν, να κοιμίζουν, να στέκονται φρουροί πάνω από βρεφικές κούνιες. Πολύ συχνά έχει τύχει να μιλήσω στη δουλειά μου στο τηλέφωνο με μπαμπάδες που με ρωτούν για παιδικά καθίσματα αυτοκινήτου, για κούνιες και κρεβατάκια για τα μωρά τους,για το πως θα φορέσουν το μωρό τους στο sling που θέλουν να αγοράσουν, που πάνε στα καταστήματα μαζί με τη γυναίκα τους για να διαλέξουν τα πάντα!
Βλέπω μπαμπάδες στο δρόμο με τα καρότσια τους ή αγκαλιά με τα μωρά τους να τρέχουν τις καθημερινές τα απογεύματα στα πάρκα όσο κουρασμένοι και αν είναι από τη δουλειά. Έχω φίλους που συμμετέχουν σε όλα μέσα στο σπίτι.
Υπάρχει λοιπόν ελπίδα! Είμαι κοριτσομάνα και δεν μπορώ να κάνω πολλά για αυτό αλλά εύχομαι και ελπίζω οι μαμάδες του σήμερα που μεγαλώνουν αγόρια να τους μάθουν πολύ περισσότερα και καλύτερα από όσα οι προηγούμενες γενιές. Να τους μάθουν τι σημαίνει να αγαπάς και να σέβεσαι μια γυναίκα και να τους κάνουν άντρες άξιους να σταθούν και μόνοι τους στη ζωή.
Όσο για εμάς τις μαμάδες των κοριτσιών νομίζω πως αν καταφέρουμε να μεγαλώσουμε αυτόνομες, ανεξάρτητες και γεμάτες αυτοπεποίθηση γυναίκες τότε πραγματικά θα έχουμε βάλει κι εμείς το λιθαράκι μας στο να αλλάξει κάτι στο μέλλον και τελικά να μάθουν τα κορίτσια μας πως δεν είναι απαραίτητο ούτε να παντρευτούν, ούτε να κάνουν παιδιά αν αυτό σημαίνει πως θα θυσιάσουν τη ζωή τους για να νταντεύουν κάποιον άλλο!
Εγώ τουλάχιστον αυτό κάνω και θα κάνω και σε όσα χρόνια θα ακολουθήσουν, πάντα με τον Νίκο μου στο πλευρό μου να τους δείχνει στην πράξη πως υπάρχουν και αυτοί οι άντρες!

Advertisements

2 thoughts on “Ο ιδανικός σύντροφος

  1. Ειρηνάκι μου πολυ φιλοσοφημένη σε βρίσκω!!! Να εισαστε καλα και να χαιρεστε τα ζουζουνια σας και πανω απο ολα να μπορειτε ολοι να προσφερετε εξισου ο ενας στον αλλον!! :)Κλειώ

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s