Σκόρπιες σκέψεις

Ανησυχίες γονέων στην Ελλάδα του 2011

Έχω σταματήσει πλέον να βλέπω ειδήσεις. Κουράστηκα! Μόνο το πρωί την ώρα που πηγαίνω στη δουλειά ακούω λίγο ραδιόφωνο μόνο και μόνο και να ενημερώνομαι για τις εξελίξεις. Και; Καλύτερα να μην μάθαινα πλέον τίποτα.
Τελευταία νιώθω πως ζω σε μια χώρα που βρίσκεται σε ένα οριστικό και αμετάκλητο αδιέξοδο. Νιώθω ότι αν μπορούσα θα έφευγα χθες προς αναζήτηση μιας περισσότερο ανθρώπινης ζωής. Η αλήθεια είναι πως μέχρι να γίνω μαμά έβλεπα τα πράγματα εντελώς διαφορετικά σε σχέση με το μέλλον. Όταν γίνεσαι γονιός αρχίζεις να αντιμετωπίζεις τη ζωή με άλλο μάτι.
Ανησυχείς περισσότερο για το μέλλον, προβληματίζεται, σκέφτεσαι τρόπους για να βελτιώσεις το μέλλον το δικό σου και κατ’ επέκταση και των παιδιών σου. Εγώ πάλι για πρώτη φορά στη ζωή μου νιώθω ως Ελληνίδα απέραντη απελπισία. Απελπισία γιατί δεν νιώθω ασφαλής στην ίδια μου την πόλη, απελπισία γιατί δεν βλέπω δυστυχώς φως στο τούνελ.
Όταν ήμουν στην αρχή της εγκυμοσύνης μου στην Αλεξάνδρα, επιστρέφοντας μια μέρα από τη δουλειά ανακάλυψα ότι μας είχαν ανοίξει το σπίτι. Θυμάμαι ότι μπήκα στο δωμάτιο της Νεφέλης και είχαν «κατεβάσει» όλες τις ντουλάπες. Τα ρουχαλάκια της ήταν πεταμένα στο πάτωμα, έλειπαν όλα τα χρυσαφικά της (μέχρι και ο βαπτιστικός της σταυρός). Όσο για το υπόλοιπο σπίτι, τα ίδια. Ακόμα κάθε φορά που το σκέφτομαι σφίγγεται η καρδιά μου. Και μόνο η σκέψη πως άγνωστοι περπατούσαν μέσα στο σπίτι μου, μέσα στο δωμάτιο του παιδιού μου (πήραν μέχρι και την ενδοεπικοινωνία!!) με έκανε να χάσω εντελώς την ψυχραιμία μου.
Θυμάμαι πως καθόμουν στο κρεβάτι μου και έκλαιγα ασταμάτητα, όχι τόσο για τα κλεμμένα, όσο για αυτήν την αίσθηση της παραβίασης του δικού μου «ασύλου», για τον πανικό που είχαν αφήσει πίσω τους. Εκείνο το βράδυ ο Νίκος με «έδιωξε» κυριολεκτικά από το σπίτι και κοιμήθηκα στους γονείς μου μαζί με το Νεφελάκι.
Ένα χρόνο μετά εξακολουθώ να μην νιώθω ασφαλής. Πόσο αφόρητο είναι να μην νιώθεις ασφάλεια στην καθημερινότητά σου;
Έπειτα παρακολουθώ την πολιτική επικαιρότητα και το μόνο που αντιλαμβάνομαι είναι πως τα πράγματα πρόκειται αντί να βελτιωθούν να χειροτερέψουν. Κι εγώ τι μπορώ να κάνω για αυτό; Ναι, φυσικά και μπορώ στις επόμενες εκλογές να μην ψηφίσω κανέναν, δηλώνοντας την αντίθεσή μου στον απαράδεκτο τρόπο με τον οποίο οι πολιτικοί αντιμετωπίζουν τους πολίτες σε αυτήν την χώρα. Πέρα από αυτό τι άλλο μπορώ να κάνω πέρα από το να είμαι εγώ εντάξει ως άνθρωπος και ως πολίτης; Να διαμαρτυρηθώ; Σε ποιόν; Ποιος εξακολουθεί να ακούει;
Και τα παιδιά μου; Σε τι σχολεία θα πάνε; Πως θα κυκλοφορήσουν μεγαλώνοντας στους δρόμους αυτής της πόλης χωρίς να τρέμω κάθε στιγμή για την ασφάλειά τους; Και μετά; Το μέλλον τους; Ποιο μπορεί να είναι το μέλλον τους σε αυτόν τον τόπο όπου τίποτα τελικά δεν διορθώνεται;
Πολλές φορές έχω πει πως μόλις οι κόρες μου είναι αρκετά μεγάλες για να καταλάβουν θα τις ωθήσω να φύγουν από την Ελλάδα, και ας σημαίνει αυτό ότι θα είναι μακριά μου. Δεν θέλω τα κορίτσια μου να ταλαιπωρηθούν όπως ταλαιπωρήθηκα και ταλαιπωρούμαι ακόμα εγώ. Θέλω να ζήσουν σε έναν τόπο όπου το να είναι μια γυναίκα μητέρα αντιμετωπίζεται θετικά και όχι ως «βάρος» για κάθε γυναίκα είτε αυτό αφορά την δουλειά της είτε την καθημερινότητά της. Θέλω να ζήσουν κάπου όπου θα μπορούν να κυκλοφορούν στους δρόμους χωρίς να φοβούνται. Και θέλω να μπορέσουν να βρεθούν σε ένα περιβάλλον που θα τις βοηθά να κατακτήσουν τις φιλοδοξίες και τα όνειρά τους.
Μπορούν όλα αυτά να τα κάνουν στην Ελλάδα;
Στην παρούσα χρονική περίοδο πολύ αμφιβάλλω. Ανησυχώ από τώρα για το πως η Νεφέλη θα τα βγάλει πέρα με το σχολείο όταν σε λίγο καιρό από τώρα θα πάει στην 1η Δημοτικού. Βιάζομαι; Μπορεί και να βιάζομαι όμως κάθε μέρα με όσα ακούω και διαβάζω δεν μπορώ παρά να νιώσω αβεβαιότητα για το μέλλον.
Κουράστηκα πραγματικά! Κουράστηκα να μην μπορώ να πάω το παιδί μου σε μια παιδική χαρά της προκοπής και να πρέπει να πληρώνω τους παιδότοπους για να νιώθω ότι παίζει με ασφάλεια (και αυτό σχετικό είναι). Κουράστηκα να μην μπορώ να κυκλοφορήσω με το καρότσι μου στα πεζοδρόμια. Κουράστηκα να φοβάμαι για το μέλλον.
Είμαι γενικά αισιόδοξος άνθρωπός και βλέπω πάντα το ποτήρι μισογεμάτο και σχεδόν ποτέ μισοάδειο. Όταν όμως βλέπω στο περιβάλλον μου νέους ανθρώπους να είναι άνεργοι πάνω από ένα χρόνο τώρα, όταν έχω να ακούσω αισιόδοξη και θετική είδηση από τα media εδώ και δεν ξέρω κι εγώ πόσο καιρό, σκέφτομαι πως μάλλον κάνω λάθος που προσπαθώ να δω τα πράγματα θετικά.
Δεν θέλω να γκρινιάζω και δεν θέλω να καταστροφολογώ. Τίποτα όμως δεν αλλάζει και τίποτα δεν βελτιώνεται και αυτό είναι που με ανησυχεί περισσότερο από όλα. Γι’ αυτό σκέφτομαι πως είναι καλύτερα για τα παιδιά μου να φύγουν…όσο πιο μακρυά μπορούν.
Ένα κλασσικό παράδειγμα του πόσο λάθος λειτουργούν τα πράγματα στην Ελλάδα είναι η ίδια η παιδεία μας. Όσο θυμάμαι πως ήμουν και τι τράβηξα για να περάσω στο Πανεπιστήμιο τόσο μου δημιουργείται η πεποίθηση πως δεν θέλω καν να αφήσω στα κορίτσια μου τη δυνατότητα να δώσουν πανελλήνιες στο μέλλον. Δεν θέλω να τις υποβάλω σε αυτήν την διαδικασία. Προτιμώ να φύγουν στο εξωτερικό για σπουδές και στα 24 τους να είναι έτοιμες να βγουν στην αγορά εργασίας (κατά προτίμηση και πάλι στο εξωτερικό).
Πολλές μαμάδες ισχυρίζονται πως πρέπει να ενωθούμε και να διεκδικήσουμε το μέλλον των παιδιών μας. Ναι, συμφωνώ. Συμφωνώ πως και πρέπει να ενωθούμε και πρέπει να διεκδικήσουμε. Με ποιόν τρόπο όμως; Η αλήθεια είναι ότι η σκληρή καθημερινότητα και η έλλειψη χρόνου μας έχει κάνει να μην σκεφτόμαστε πλέον. Επίσης, μας έχει εξαντλήσει τόσο που δεν έχουμε κουράγιο να σηκωθούμε πλέον από τον καναπέ.
Λάθος, το ξέρω. Μια απλή καταγραφή της θλιβερής μας πραγματικότητας!
αξίζουν.
Σίγουρα ο καθένας μας με τις ενέργειές του μπορεί να φέρει αλλαγές. Από εμάς τους ίδιους ξεκινά αυτή η διαδικασία. Ξεκινά από τον Δημόσιο Υπάλληλο που κάνει επιτέλους τη δουλειά του χωρίς να σε κοιτάει σαν να σου κάνει χάρη, ξεκινά από την αγορά ενός παιδικού καθίσματος για να μεταφέρουμε το παιδί μας με ασφάλεια, ξεκινά από το να μην πετάμε ό,τι σκουπίδι δεν θα πετούσαμε ποτέ μέσα στο σπίτι μας σε πάρκα και πεζοδρόμια. Ξεκινά από το να μην παρκάρουμε τα αυτοκίνητά μας πάνω στις ράμπες των πεζοδρομίων που είναι φτιαγμένες για ανθρώπους με κινητικά προβλήματα και μαμάδες με καροτσάκια.
Μόλις κατακτήσουμε όλα αυτά ως πολίτες τότε ίσως να μπορέσουμε να μεγαλώσουμε κι εμείς παιδιά που θα φέρουν μια πραγματική αλλαγή. Για τις γενιές που κυβερνούν τώρα δεν είμαι αισιόδοξη.
Ίσως αν ξεκινήσουμε από τα βασικά κάτι να βελτιωθεί.
Ίσως!
Advertisements

One thought on “Ανησυχίες γονέων στην Ελλάδα του 2011

  1. Αχ βρε Ειρήνη, ήμουν νιά και γέρασα…στο ίδιο έργο θεατές. Δεν αλλάζουμε, δυστυχώς, μπορεί σε κάποια φάση να βελτιώθηκε το βιοτικό μας επίπεδο σε υλικά αγαθά: αυοκίνητα, ρούχα, σπίτια. Στο πνευματικό επίπεδο δεν προχωρήσαμε καθόλου, παραμένουμε αγενείς,φαταούληδες,ξερόλες, αρνητικοί, δύσπιστοι. Δε σεβόμαστε τον τόπο μας, τον εαυτό μας και επιτρεψαμε εμείς οι μεγαλύτεροι σε ταγούς χωρίς οράματα να χαράζουν την πορεία μας. Τώρα τι; Η γενιά μου πρόλαβε και έπαιξε στα περιβόλια. Η δική σου στις αυλές των σπιτιών. Τα παιδιά σας στους παιδότοπους…μέσα μακριά από το χώμα και τον ουράνο…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s