Από πείρα · Για εργαζόμενες μαμάδες

Οι αντοχές μια μάνας

Αχ, πόσο να αντέξει πια η δόλια μάνα. Και εξηγώ…
Σήμερα η Νεφέλη με έκανε τρελή όλη μέρα. Δεν ξέρω τι παθαίνουν τα 3χρονα! Κάποτε μια φίλη μου είπε για τα «terrible twos». Εγώ πάλι νομίζω ότι είναι «terrible threes». Θα ήθελα πολύ κάποιος να μου εξηγήσει γιατί ένα παιδί που κατά τα άλλα είναι ήρεμο, ακούει, έχει πρόγραμμα και γενικά όλα του είναι καλά ξαφνικά μετά από μια ηλικία γίνεται εντελώς διαφορετικό.
Εντάξει, να μην είμαι υπερβολική. Είναι καλό παιδάκι και γενικά ακούει. Είναι πολύ δεμένη μαζί μου και περνάμε πολύ καλά μαζί. Σήμερα όμως με τρέλανε.
«Μην κουνάς δυνατά Νεφέλη στην κούνια την μπέμπα». Σταματάει να την κουνάει. Μετά από 3 λεπτά άντε πάλι τα ίδια. Η μικρή την κοιτάει μια γελώντας με ένα βλέμμα έκπληξης στα μάτια της σαν να αναρωτιέται «θα την βγάλω καθαρή ή θα βρεθώ ανάσκελα στο πάτωμα;»
«Νεφέλη είπα πιο σιγά την μπέμπα!!!!!». Φάνηκε προς στιγμή να καταλαβαίνει…Δεν περνάνε 5 λεπτά και δίνει μια στην κούνια που σκέφτηκα «Πάει, αυτό είναι! Θα το γκρεμίσει το παιδί!». Τη βουτάω, της ρίχνω μια στον ποπό και την βάζω τιμωρία. Παίρνω το μωρό και βγαίνω από το δωμάτιο κι εκείνη στο δωμάτιό της να κλαίει και να με φωνάζει. «Θα μείνεις εδώ για 3 λεπτά να σκεφτείς καλά τι έκανες!» της λέω με το πιο αυστηρό μου ύφος. Μετά από 3 λεπτά και αφού δεν έχει σταματήσει να κλαίει και να με ζητάει πάω μέσα και τη ρωτάω αν κατάλαβε γιατί την έβαλα τιμωρία. «Γιατί έκανα πολύ ψηλά κούνια τη μπέμπα» μου λέει. «Και είναι μικρή και δεν πρέπει να την κάνω πολύ ψηλά κούνια»… Αγκαλίτσες και φιλάκια και όλα καλά.
Την ώρα που κάνει ο Νίκος μπάνιο την Αλεξάνδρα τον ακούω να της φωνάζει «Δεν ρίχνουμε νερό στο πρόσωπο της μπέμπας!»



Έπειτα όλο το απόγευμα να την κυνηγάω… «Μπες μέσα Νεφέλη. Είσαι ξυπόλυτη και έχεις κάνει μπάνιο (είχε βγει στο μπαλκόνι)… «Κατέβα από το τραπέζι Νεφέλη. Θα πέσεις!»… «Τα dvd δεν τα σέρνουμε με τα πόδια μας στο πάτωμα γιατί χαλάνε Νεφέλη»…και άλλα τέτοια όμορφα!
Πριν από λίγο τελικά ξάπλωσε  – ελπίζω ότι δεν θα σκάσει μύτη στο σαλόνι σε λίγο.
Δεν είμαι οπαδός της χειροδικίας και γενικά δεν απλώνω χέρι στα παιδιά μου (καλά, η Αλεξάνδρα είναι υπερβολικά μικρή ακόμα έτσι κι αλλιώς). Σήμερα όμως δεν ξέρω πως κρατήθηκα. Κρατήθηκα βέβαια και έμεινα στο λεκτικό και σε ένα μπατσάκι στον ποπό που ούτε για πλάκα δεν ήταν.
Χρησιμοποιώ τη μέθοδο του time out και για ένα διάστημα φάνηκε να πιάνει τόπο. Τελευταία νιώθω πως δεν είναι πλέον αποτελεσματική.
Καταλαβαίνω φυσικά πως η Νεφέλη έχει αρχίσει να αγριεύει λίγο με τη μικρή. Η Αλεξάνδρα μεγαλώνει και έχει αρχίσει να διεκδικεί κι εκείνη τα παιχνίδια της, τον χρόνο της μαζί μας («δεν γίνεται να με αφήνετε στο πάρκο μόνη μου και να μην ασχολείστε μαζί μου!!!»). Αυτό φυσικά και προκαλεί την αντίδραση της Νεφέλης, η οποία φαινομενικά είναι μη υπαρκτή αλλά όταν τις παρατηρώ μαζί καταλαβαίνω πολύ περισσότερα.
Για παράδειγμα κάθονται μαζί και η Νεφέλη έχει στα χέρια της ένα παραμύθι το οποίο και «διαβάζει» στην Αλεξάνδρα. Εκείνη – όπως είναι φυσιολογικό – απλώνει το χέρι της να αγγίξει το βιβλίο και αμέσως η Νεφέλη τραβιέται ή της πιάνει το χέρι και το κρατάει κάτω για να μην μπορεί η μικρή να το σηκώσει.
Είναι μαζί στο πάρκο και η Νεφέλη της παίρνει όλα τα παιχνίδια προκειμένου να παίξουν αυτό που θέλει εκείνη.


Την ώρα που τσιρίζει και της εξηγώ πως κοιμάται η μπέμπα και πρέπει να κάνουμε ησυχία εκείνη ξαφνικά φωνάζει ακόμα πιο δυνατά!
Όλα αυτά σε συνδυασμό με την άρνησή της να μαζέψει τα πράγματά της και την κούρασή μου τελευταία με βγάζουν εκτός εαυτού και προσπαθώ πάρα πολύ να μην της το δείξω.
Μερικές φορές σκέφτομαι πως ίσως θα πρέπει να είμαι πιο αυστηρή. Έπειτα συνειδητοποιώ πως συνήθως εγώ είμαι η αυστηρότερη όλων και πιθανότατα είμαι η μόνη που μαλώνει τη Νεφέλη. Και δεν μου αρέσει καθόλου αυτό.
Πως όμως βάζεις όρια σε ένα τρίχρονο; Πώς της μαθαίνεις πως το να επαναλαμβάνει πράγματα για τα οποία την έχεις προηγουμένως προειδοποιήσει θα έχει συνέπειες; Και θα καταλάβει τις συνέπειες αυτές; Και πόση πια υπομονή μπορεί να έχεις;
Δεν ξέρω γιατί τα γράφω αυτά απόψε. Μάλλον μήπως και έχει κανείς να μου προτείνει κάτι καλύτερο. Μάλλον επειδή ακόμα δεν έχει κοιμηθεί και πηγαινοέρχεται από το δωμάτιό της στο σαλόνι και πίσω πάλι και εγώ έχω πάει κι έχω έρθει άλλες τόσες φορές. Μάλλον με έχει καταβάλει η κούραση.
Έτσι είναι η ζωή με 2 μικρά παιδιά υποθέτω. Υπάρχουν μέρες πολύ δύσκολες, άλλες λιγότερο δύσκολες και άλλες πάλι εύκολες.
Υπομονή και ψυχραιμία και αισιοδοξία ότι κάποια στιγμή θα βελτιωθεί η κατάσταση (αν και ξέρω από τώρα πως όσο μεγαλώνει η Αλεξάνδρα τόσο θα ζορίζουν τα πράγματα). Κάποτε μια πολύ καλή μου φίλη, μητέρα σήμερα 2 αγοριών, όταν είχε τον μεγάλο της μόνο μου είπε «Με το παιδί έχω ανακαλύψει όρια στην υπομονή μου που δεν πίστευα ποτέ πως είχα». Σήμερα την καταλαβαίνω απόλυτα γιατί κάθε φορά που πιάνω τον εαυτό μου να βρίσκεται λίγο πριν την τρέλα παίρνω μια βαθιά αναπνοή και λέω στον εαυτό μου «Ψυχραιμία Ειρήνη! Δεν γίνεται να το «χάσεις». Θα περάσει και αυτό». Και έτσι συνεχίζω.
Κανείς δεν είπε πως η μητρότητα είναι εύκολη… και αν κάποιος το είπε μάλλον δεν έχει παιδιά!

Advertisements

2 thoughts on “Οι αντοχές μια μάνας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s