Για εργαζόμενες μαμάδες · Οι στιγμές μας

Μια τρελή τρελή καθημερινότητα!

Διάβαζα πρόσφατα ένα άρθρο με τίτλο «Όχι άλλη υποτίμηση». Το κεντρικό θέμα ήταν το πόσο άδικη είναι η κριτική που γίνεται σε μια μητέρα σχετικά με την κούραση που περνάει για να μεγαλώσει σωστά τα παιδιά της σε συνδυασμό φυσικά με τη δουλειά της, το γάμο της και τόσα άλλα (σαν να μην είναι και τίποτα σπουδαίο) αλλά και την ανάγκη της που και που να ακούσει ένα «μπράβο».
Με έβαλε σε σκέψεις…
Πολλές φορές τα τελευταία 3μιση χρόνια άκουσα τη φράση «Εμείς πως μεγαλώσαμε 2 (3,4…) παιδιά;», δυστυχώς από γυναίκες και μάλιστα μεγαλύτερης ηλικίας. Νευριάζω πολύ όταν ακούω αυτά τα σχόλια. Και απορώ – για μια ακόμα φορά – πως είναι δυνατόν, ειδικά εμείς οι γυναίκες, να γινόμαστε τόσο σκληρές μεταξύ μας. Απορώ πως είναι δυνατόν κάποιες γυναίκες παλαιάς κοπής να δείχνουν τέτοια έλλειψη σεβασμού προς τις νεότερες μητέρες που έχουν πλέον αναλάβει πολλούς περισσότερους ρόλους από ότι στο παρελθόν, προσπαθώντας να κάνουν πάντα το καλύτερο, κυρίως για τα παιδιά τους.
Ανήκω κι εγώ σε αυτήν την κατηγορία. Όταν γίνομαι αποδέκτης αυτών των σχολίων σκέφτομαι πως πρέπει να βάλω τις φωνές και να προσπαθήσω να εξηγήσω πως τα δεδομένα έχουν αλλάξει τα τελευταία χρόνια, πως δεν είναι οι συνθήκες οι ίδιες. Έπειτα συνειδητοποιώ πως ό,τι και να πω θα πέσει στο απόλυτο κενό.
Γιατί γίνεται αυτό; Αναρωτιέμαι αν οι παλαιότερες έχουν καταλάβει τι σημαίνει για μια εργαζόμενη γυναίκα σήμερα να είναι μητέρα.
Κι εγώ – για να μιλήσω για τον εαυτό μου – είμαι από τις πολύ τυχερές γιατί έχω έναν άντρα που συμμετέχει σε όλα και σέβεται απολύτως όλα όσα πρέπει να γίνουν τόσο σε σχέση με τα παιδιά μας όσο και με το σπίτι μας (και ας δουλεύουμε και οι δυο σας του τρελοί!).
Θα περιγράψω λοιπόν μια τυπική καθημερινή μέρα μου για να καταλάβουμε λιγάκι τι ακριβώς σημαίνει το να είσαι σήμερα μητέρα. Πιστεύω πως πολλές μαμάδες θα βρουν κοινά στοιχεία.
7.00 το πρωί εγερτήριο (άντε βαριά 7.30 άμα μας πλακώσει το πάπλωμα). Να ταΐσουμε την Αλεξάνδρα πρώτα και ταυτοχρόνως να κυνηγάμε και τη Νεφέλη να φάει το πρωινό της (γιατί από τότε που καταργήσαμε το μπουκάλι αρνούμαστε να πιούμε και γάλα από ποτήρι). Κατόπιν, να αφήσουμε λίγο τη μικρή στο πάρκο της για να ετοιμαστούμε και εμείς και την ίδια στιγμή, εφόσον η Νεφέλη μας έχει κάνει τη χάρη να ξεκολλήσει από το dvd της και να φάει κάτι να την ντύσουμε και αυτήν για το σχολείο.
Συνήθως εγώ ντύνω τη Νεφέλη ενώ ο Νίκος αναλαμβάνει την Αλεξάνδρα.
Έπειτα να καταφέρουμε κι εμείς να πιούμε μια γουλιά καφέ για να ανοίξει το ταλαιπωρημένο μας ματάκι και να ετοιμαστούμε και εμείς οι ίδιοι.
Στο μεταξύ η Αλεξάνδρα κάνει τα πρωινά της κακάκια και φυσικά πρέπει να την αλλάξουμε. Την ίδια στιγμή η Νεφέλη ντυμένη γυρνοβολάει στο σπίτι σκορπώντας παζλ, παιχνίδια και άλλα τέτοια αντικείμενα και πιθανότατα έχει βγάλει τα παπούτσια της (τα οποία μετά κάνουμε κάμποση ώρα να ξαναφορέσουμε – γιατί θέλουμε να τα φορέσουμε και μόνες μας!).
Εγώ παίρνω την Αλεξάνδρα και φεύγουμε ενώ ο Νίκος τη Νεφέλη για να την πάει στο σχολείο της (μερικές φορές και το ανάποδο). Αφήνω τη μικρή στη γιαγιά της (α, ξέχασα να αναφέρω και την προετοιμασία της τσάντας της Αλεξάνδρας με όλα τα απαραίτητα). Έπειτα, και ενώ η ώρα έχει πάει περίπου 8.30 με όλα αυτά ξεκινάω για τη δουλειά (να αναφέρω πως για τις επόμενες 9 ώρες βρίσκομαι στην τσίτα!).
Από τη δουλειά φεύγω το νωρίτερο στις 6 το απόγευμα. Μιλάω εκείνη την ώρα με τον Νίκο για το ποιος θα παραλάβει ποιο παιδί. Αν η μικρή είναι στη μαμά μου την παραλαμβάνει ο Νίκος. Αλλιώς – που είναι και το πιο σύνηθες-  παραλαμβάνω και τα 2 παιδιά εγώ.
Τις παίρνω λοιπόν και πάμε στο σπίτι. Στο δρόμο είναι πιθανό να σταματήσω για γάλα, αναψυκτικά ή ο,τιδήποτε άλλο λείπει από το σπίτι. Αν δεν τα καταφέρω, αυτό θα το κάνει ο Νίκος.
Στο σπίτι λοιπόν ξεκινά νέα περιπέτεια! Βάζω την Αλεξάνδρα στο πάρκο της για να απασχοληθεί ενώ αρχίζω να μαζεύω (αφού το σπίτι είναι σαν να έχει περάσει τυφώνας!!!). Η Νεφέλη μπορεί να πεινάσει ενδιάμεσα και να πρέπει να της φτιάξω κάτι πρόχειρο να φάει.
Μόλις καταφέρω να μαζέψω τα βασικά, να βάλω ένα πλυντήριο ή στεγνωτήριο (ή και τα δυο) πρέπει η Αλεξάνδρα να φάει την κρέμα της. Εννοείται ότι ενδιάμεσα μπορεί να θέλει πάλι άλλαγμα, ντάντεμα κλπ. Θα την ταΐσω και θα την αφήσω πάλι να περάσει λίγη ώρα μέχρι να την κάνω μπάνιο.
Πιθανόν στο μεταξύ να έχει επιστρέψει και ο Νίκος, ο οποίος με το που μπαίνει στο σπίτι και αλλάζει ρούχα αναλαμβάνει συνήθως την Αλεξάνδρα ή βάζει να μαγειρέψει το φαγητό μας (ναι, στο σπίτι μου μαγειρεύει μόνο ο σύζυγος!).
Κάνω μπάνιο την Αλεξάνδρα. Στο μεταξύ υπάρχει και η Νεφέλη η οποία ή θα θέλει να παίξουμε ή θα θέλει να συμμετέχει στο μπάνιο της Αλεξάνδρας. Τελειώνω με το μπάνιο της μικρής, βάζει πυτζαμάκι και την βάζουμε για ύπνο (ευτυχώς κοιμάται πολύ εύκολα).
Έπειτα θα πρέπει να ασχοληθώ λίγο με το Νεφελάκι μου, να παίξουμε, να χαζολογήσουμε μαζί. Κατά τις 9 θα κάνει το μπάνιο της, αν έχουμε και λούσιμο θα πρέπει μετά να βάλει πυτζάμες, να στεγνώσουμε μαλλί και να της ετοιμάσουμε το βραδινό της γάλα με corn flakes.
Φυσικά ταυτοχρόνως επιλέγουμε και τι dvd θα δούμε ενώ τρώμε το βραδινό μας.
Κατά τις 10 (αν είμαστε τυχεροί και η Νεφέλη δεν είναι στην τσίτα) θα καθίσουμε να φάμε κάτι, να κάνω ότι δουλειές έχουν μείνει στο σπίτι και τελικά κατά τις 10.30 να πιάσουμε καναπέ!
Είναι πολύ πιθανόν να έχω φέρει δουλειά από το γραφείο την οποία θα κάνω εκείνη την ώρα.
Μην με ρωτήσετε τι ώρα κοιμάμαι… αυτό από μέρα σε μέρα διαφέρει. Και δεν φαντάζομαι ακόμα πόσο δυσκολότερα θα γίνουν τα πράγματα μόλις το Νεφελάκι πάει 1η Δημοτικού!
Τώρα, μετά από όλα αυτά, ας μου πει κάποιος σας παρακαλώ πόσο μοιάζει αυτή η καθημερινότητα με εκείνη που υπήρχε πριν από 20-30 χρόνια για τις γυναίκες.
Και πείτε μου αν έχω δίκιο που γίνομαι έξαλλη με τον τρόπο με τον οποίο υποτιμάται καθημερινά η προσπάθεια κάθε εργαζόμενης μαμάς να τα καταφέρει και να μπορέσει να περάσει και ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά της.
Νομίζω πως όλη αυτή η κριτική έχει να κάνει με το γεγονός ότι εμείς οι γυναίκες γενικά είμαστε πολύ ανταγωνιστικές μεταξύ μας. Δεν μπορώ όμως να καταλάβω πως είναι δυνατόν να ασχολούμαστε με τέτοιες αηδίες (για να μην πω τίποτα χειρότερο). Και είναι για μένα ακόμα πιο εξοργιστικό μαμάδες που και οι ίδιες έχουν περάσει δύσκολα στο παρελθόν και που τα παιδιά τους πια έχουν μεγαλώσει και τραβήξει το δικό τους δρόμο να είναι τόσο αυστηρές (λες και πρόκειται για διαγωνισμό για την καλύτερη νοικοκυρά, μαμά, μαγείρισσα κ.ο.κ).
Δεν είπα και δεν ένιωσα ποτέ ότι είμαι η καλύτερη νοικοκυρά. Δεν με ενδιαφέρει κάτι τέτοιο. Δεν με νοιάζει να γυαλίζει το σπίτι μου – αν και με το χάος δεν τα πάω καθόλου καλά. Είμαι υπερήφανη που έχω έναν άντρα παράδειγμα για όλους τους άντρες του κόσμου. Και όταν αναφέρω ότι έχω να μαγειρέψω 2 χρόνια αντί να ντρέπομαι νιώθω υπερήφανη γιατί ο χρόνος που ο άντρας μου έχει «πάρει» από πάνω μου ασχολούμενος με το μαγείρεμα είναι χρόνος αφιερωμένος στα παιδιά μου.
Καλά θα κάνουμε λοιπόν όλες να μάθουμε να σεβόμαστε η μια την καθημερινότητα της άλλης και οι παλαιότερες να βοηθούν ψυχολογικά και να μην κριτικάρουν μονίμως παρουσιάζοντας τη μητρότητα ως κάτι απλό.
Ναι, απλό είναι αν περιορίζεσαι στο να ταΐζεις, να αλλάζεις και να κοιμίζεις. Αν ως μάνα θέλεις να κάνεις και κάτι παραπάνω τότε τα πράγματα αλλάζουν. Αν θέλεις να πηγαίνεις σχεδόν κάθε απόγευμα τα παιδιά σου στο πάρκο, αν θες να αναβάλεις τις δουλειές του σπιτιού για όταν τα παιδιά σου έχουν πια κοιμηθεί, αν θες να μοιράζεσαι καθημερινά το χρόνο σου μαζί τους τότε φυσικά και δεν είναι το ίδιο.
Δεν θέλω καθόλου να υποτιμήσω τις μαμάδες του παρελθόντος. Θεωρώ πως κι εκείνες αντιμετώπισαν τις δικές τους δυσκολίες. Το κακό είναι πως προφανώς το έχουν ξεχάσει τη δική τους εμπειρία ή (σενάριο που δεν θέλω να σκέφτομαι) επιλέγουν να την παρουσιάσουν εξιδανικευμένη.
Όποιο και από τα δυο και να ισχύει το αποτέλεσμα είναι το ίδιο… Υποτίμηση.
Όχι λοιπόν άλλη υποτίμηση. Οποιοσδήποτε έχει παιδιά (μαμά ή μπαμπάς) ξέρει καλά την υπερπροσπάθεια που απαιτεί αυτή η διαδικασία… και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ όσα χρόνια και αν περάσουν.
Advertisements

2 thoughts on “Μια τρελή τρελή καθημερινότητα!

  1. Δεν είναι υποτίμηση. Απλά η δική μου μάνα έπλενε στη σκάφη, πήγαινε το φαγητό στο φούρνο, άναβε γκαζιέρα για να ζεστάνει νερό να πλυθούμε, στις αυλές των σπιτιών καμπλάτιζαν τα παπλώματα. Είχε το κοτέτσι να φροντίσει…Εγώ δεν είχα τίποτα από αυτά, είχα μόνο το κυνήγημα του χρόνου που έχετε εσείς οι νεώτεροι τώρα. Όλα είναι αποτέλεσμα των προτεραιοτήτων που θέτουμε. Οι μαμάδες που αναφέρεις είχαν στόχο μάλλον το καλή νοικοκυρά, αφέντρα και κυρά…δεν αλλάζουν…ό,τι και να πεις. Άρα μη κακοκαρδίζεσαι, άστες να λένε και προχώρα…υπάρχουν και οι άλλες…!

    Μου αρέσει!

  2. Αν και καθυστερημένα θέλω να διευκρινήσω ότι δεν αναφερόμουν σε τόσο μεγάλης ηλικίας γυναίκες. Αναφέρομαι στις σημερινές 50-60άρες πολλές από τις οποίες είναι σήμερα και γιαγιάδες.
    Από προσωπική εμπειρία θέλω να καταθέσω πως οι μεγαλύτερες γυναίκες που είναι σήμερα στα 70 ή 80 είναι εξαιρετικά ενθαρρυντικές με τις νέες μαμάδες. ΄
    Νομίζω πως οι σημερινές 55άρες δεν έπρεπε να πλένουν στη σκάφη, ούτε να ανάβουν γκαζιέρες για να ζεσταθούν. Έκαναν τα παιδιά τους οι περισσότερες πριν από περίπου 30 χρόνια όπου φυσικά τα πράγματα στην καθημερινότητα ήταν πολύ ευκολότερα και άρα δεν έχουν καμία – κατά την ταπεινή μου γνώμη- δικαιολογία να κάνουν τόση κριτική.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s