Από πείρα · Σκόρπιες σκέψεις

Μια περιπέτεια πριν την μητρότητα!

Πολύ συχνά διαβάζω για μαμάδες ή μάλλον υποψήφιες μαμάδες που δεν πρόλαβαν να φέρουν στον κόσμο το μωρό τους. Οι ιστορίες αυτές πάντα μου προκαλούν θλίψη και συγκίνηση γιατί δυστυχώς ανήκω κι εγώ σε αυτές τις μαμάδες και ας κατάφερα τελικά να φέρω 2 υπέροχα παιδιά στον κόσμο.
Καταλαβαίνω λοιπόν πολύ καλά όλα τα συναισθήματα, τη θλίψη, την απογοήτευση που νιώθουν ή ένιωσαν προσπαθώντας να κάνουν πραγματικότητα το σημαντικότερο όνειρό τους, να κάνουν ένα παιδάκι.
Η εμπειρία αυτή εμένα προσωπικά με άλλαξε για πάντα και με έκανε να αντιμετωπίζω τη ζωή μου και τη μητρότητα με άλλο μάτι. Με βοήθησε να αναθεωρήσω σχέσεις που ως τότε δεν είχα αντιληφθεί πόσο μη απαραίτητες ήταν στην ζωή μου. Με καταρράκωσε αλλά ενίσχυσε τις δυνάμεις μου για το μέλλον και την θέλησή μου να μην ξεχνάω ποτέ το παρελθόν.
Γι’ αυτό και αποφάσισα να μιλήσω για την εμπειρία αυτή, όσο δυσάρεστη και αν ήταν για μένα αλλά και για τον άντρα μου, ελπίζοντας με τον τρόπο αυτό να βοηθήσω κι εγώ έστω και λιγάκι όσες γυναίκες έχουν περάσεις κάτι παρόμοιο.
Όταν αποφασίσαμε με τον Νίκο να κάνουμε ένα παιδί ήμασταν πολύ χαρούμενοι γι’ αυτό. Ξεκινήσαμε την προσπάθεια πιστεύοντας πως θα μας πάρει καιρό αλλά τελικά μας πήρε μόλις ένα μήνα. Θυμάμαι ακόμα τα ανάμεικτα συναισθήματα που ένιωσα όταν έμαθα για την εγκυμοσύνη μου. Ευτυχία, φόβο, ανυπομονησία, αλλά πάνω απ’όλα εκείνο το υπέροχο αίσθημα της προσμονής για κάτι που ήξερα καλά πως θα άλλαζε τη ζωή μου για πάντα.
Όλα πήγαιναν καλά. Στις 6 εβδομάδες μπορέσαμε να ακούσουμε την καρδούλα του μωρού μας για πρώτη φορά και ήταν μια στιγμή μαγική που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Εκείνος ο μοναδικός ήχος, ο δυνατός, γερός, απίστευτος ήχος μιας καρδούλας τόσο μικρής που όμως είχε φέρει μαζί του τόση μα τόση ευτυχία!
Κοντά στην 9η εβδομάδα πήγαμε για νέο υπέρηχο. Θυμάμαι ακριβώς τη στιγμή σαν ταινία στο μυαλό μου. Θυμάμαι πως ήταν Παρασκευή πριν την Καθαρά Δευτέρα.
Ο γιατρός μου προσπαθούσε ώρα να ακούσει την καρδιά…ησυχία. Κανένας ήχος. Καμία κίνηση. Έπειτα γύρισε και μου είπε μια και μοναδική λέξη «Παλινδρόμηση». Δεν καταλάβαινα τίποτα. Τώρα που το σκέφτομαι μάλλον δεν ήθελα να καταλάβω, δεν ήθελα να ακούσω τίποτα. Όλο αυτό μου φαινόταν εντελώς σουρεαλιστικό για να είναι αληθινό.
Ο άντρας μου δίπλα του είχε χάσει τη μιλιά του… Είναι παράξενο αλλά δεν θυμάμαι καθόλου τον Νίκο στο δωμάτιο εκείνη τη στιγμή. Ήξερα ότι ήταν εκεί, ότι στεκόταν δίπλα στον γιατρό μου αλλά δεν θυμάμαι τίποτε άλλο. Σαν να είχαν σβήσει όλα για μια στιγμή και να μην υπήρχε τίποτα εκτός από την σιωπηλή οθόνη και τη σταματημένη καρδούλα του μωρού μου.
Έπειτα καθίσαμε στο γραφείο του γιατρού μου για να συζητήσουμε. Έμοιαζε κι εκείνος να μην το πιστεύει.  Μου εξήγησε πως δεν υπήρχε τίποτα στο οποίο να φταίω εγώ. Μου εξήγησε πως το φαινόμενο της Παλινδρόμησης είναι πολύ συχνό σε πρώτες εγκυμοσύνες και πως δεν χρειάζεται να ανησυχώ για τίποτα. Προσπάθησε να με καθησυχάσει. Εγώ τον άκουγα σιωπηλή.
Έπειτα μου ζήτησε την Τρίτη να πάμε για έναν επαναληπτικό υπέρηχο στο μαιευτήριο αυτήν την φορά. Κανονίσαμε το ραντεβού μας και φύγαμε. Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα καμία αντίδραση. Μόλις όμως βγήκαμε από το ιατρείο, στις σκάλες, κατέρρευσα. Άρχισα να κλαίω, να κατηγορώ τον εαυτό μου. Ο καημένος ο Νίκος δεν ήξερε τι να κάνει για να με συνεφέρει. Προσπαθούσε να μου εξηγήσει κι εκείνος όσα μου είχε πει ο γιατρός μου πριν από λίγο. Όμως δεν τον άκουγα. Δεν άκουγα τίποτα.
Εκείνο το τριήμερο ήταν το χειρότερο της ζωής μου.
Την Τρίτη πήγαμε στο μαιευτήριο, όπου απλά επιβεβαιώθηκε η παλινδρόμηση. Ο γιατρός μου ήταν εκεί. Όταν βγήκαμε καθίσαμε μαζί να συζητήσουμε. Το μόνο που του είπα ήταν «Θέλω να τελειώνουμε». Θυμάμαι τα λόγια του «Είσαι παλικάρι. Με έχεις αφήσει άφωνο με την ψυχραιμία σου». Μου κράταγε το χέρι και μιλούσαμε ήρεμα. Μου έδωσε ένα χάπι να πάρω τη νύχτα για να αρχίσει η αιμορραγία.
Πάλι κλάματα, πάλι να μην μπορώ να συνέλθω στο σπίτι. Στεκόμουν στην πόρτα του δωματίου που σχεδιάζαμε να μετατρέψουμε σε παιδικό και μιλούσα μόνη μου. Κι έκλαιγα, έκλαιγα. Εκείνη η νύχτα δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια. Ειδικά από τη στιγμή που πήρα το χάπι. Ο πόνος ήταν όχι μόνο ψυχικός αλλά και σωματικός. Σήμερα μπορώ με βεβαιότητα να πω πως ήταν χειρότερος από εκείνον της γέννας. Νόμιζα πως θα πεθάνω.
Την επόμενη μέρα πήγαμε στο μαιευτήριο. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες παρά μόνο σε εκείνα που θεωρώ σημαντικά.


Αρχικά ο γιατρός μου είχε πει πως δεν θα μου έκανε ολική νάρκωση αλλά μέθη. Θυμάμαι πως περπάτησα ως το χειρουργείο. Θυμάμαι κάθε λεπτομέρεια του δωματίου. Θυμάμαι την οθόνη δίπλα στο κρεβάτι. Θυμάμαι πόσο ήρεμη ήμουν εξωτερικά ενώ μέσα μου ένιωθα να κρατιέμαι από μια κλωστή. Θυμάμαι πως κοιμήθηκα αμέσως.
Όταν ξύπνησα ήμουν σε ένα κρεβάτι έξω από το χειρουργείο και ο γιατρός μου ήταν δίπλα μου. Αμέσως μόλις άνοιξα τα μάτια μου ξέσπασα σε κλάματα. Εκείνος μου έπιασε το χέρι και με καθησύχασε «όλα πήγαν καλά» μου είπε και μου έδωσε να μιλήσω με τον Νίκο από το κινητό του που μιλούσαν εκείνη την ώρα (τώρα που τα θυμάμαι συγκινούμαι πάλι…).
Πήγαμε σπίτι μας την ίδια μέρα. Για μέρες υπέφερα από εφιάλτες. Για μέρες κάθε φορά που έκλεινα τα μάτια μου για να κοιμηθώ έβλεπα το χειρουργείο. Για μέρες έμεινα ξαπλωμένη στο κρεβάτι κι έκλαιγα.
Όταν αποφάσισα μια μέρα να σηκωθώ πήρα μια απόφαση. Αποφάσισα πως δεν θα ξεχάσω ποτέ. Αποφάσισα πως το μωρό μου απλά ήταν γραφτό να μην τα καταφέρει και εγώ έπρεπε να συνεχίσω αλλά να μην ξεχάσω ποτέ.
Μια μέρα πήρα το αυτοκίνητο και άρχισα να κάνω βόλτες. Δεν κατάλαβα πως αλλά βρέθηκα στην εκκλησία που παντρεύτηκα. Μπήκα μέσα και κάθισα στην ησυχία. Ξαφνικά με πήραν πάλι τα κλάματα. Προσευχόμουν στην Παναγία να φροντίζει το αγγελούδι μου και να το έχει δίπλα της πάντα.
Ο παπάς της εκκλησίας με είδε και με ρώτησε αν ήμουν καλά. Του είπα τι μου συνέβη. «Περίμενε εδώ, έρχομαι» μου είπε και όταν επέστρεψε μου διάβασε μια ευχή. Βγήκα από την εκκλησία νιώθοντας άλλος άνθρωπος.
Μερικές ημέρες μετά ο γιατρός μου διέγνωσε ενδομητρίωση και μας είπε να ξεκινήσουμε αμέσως την προσπάθεια για νέα εγκυμοσύνη. 2 μήνες μετά ήμουν έγκυος στη Νεφέλη. 9 μήνες μετά την κρατούσα στην αγκαλιά μου.
Δεν ξέρω τι μπορώ να συμβουλεύσω μια κοπέλα που έχει περάσει ή περνάει αυτή τη στιγμή μια τέτοια περιπέτεια. Για μένα 2 γιατρικά υπήρξαν: η απόφασή μου να μην ξεχάσω ποτέ, να μην ακούσω κανέναν όταν μου έλεγαν «εντάξει, δεν ήταν ακόμα μωρό». Για μένα ήταν το μωρό μου. Είχα ακούσει την καρδούλα του. Και ακόμα και σήμερα νιώθω και πιστεύω πως έχω κάνει 3 παιδιά. Το πρώτο μου δεν τα κατάφερε να φτάσει ως την αγκαλιά μου αλλά ήταν δικό μου έστω και για αυτό το σύντομο διάστημα.
Εκείνο που με βοήθησε επίσης πολύ ήταν ότι δεν φοβήθηκα ποτέ να μιλήσω για αυτό που μου συνέβη. Ήταν για μένα λύτρωση να μπορώ να συζητάω με ειλικρίνεια για όσα ένιωθα… με βοήθησε πραγματικά.
Εκείνο που θέλω να αναφέρω και να σταθώ σε αυτό είναι πόσο με βοήθησε ο γιατρός μου. Δεν έχω λόγια για αυτόν τον άνθρωπο και ό,τι και να πω θα είναι πραγματικά λίγο. Πέρασε ώρες στο τηλέφωνο μαζί μου για να με καθησυχάζει, να μου εξηγεί. Μου κρατούσε το χέρι σε όλη τη διαδικασία και έπειτα μου έδειξε το δρόμο για να αποκτήσω 2 υπέροχα υγιέστατα μωρά. Όσες φορές και να τον ευχαριστήσω ποτέ δεν θα είναι αρκετό. Το ίδιο ισχύει για τις μαίες μου φυσικά!
Γνωρίζω πως τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι πολύ χειρότερα. Κάθε γυναίκα όμως αντιμετωπίζει τις δικές της περιπέτειες μοναδικά και το ίδιο έκανα κι εγώ.
Η παρουσία της Νεφέλης σίγουρα γιάτρεψε την ψυχή μου. Κάπου κάπου όμως όταν την κοιτάζω και χαμογελώ θυμάμαι το πρώτο μου μωρό και σχεδόν 4 χρόνια μετά νιώθω την έλλειψη και τη συγκίνηση.
Εύχομαι καμία γυναίκα να μην νιώσει αυτήν την έλλειψη ποτέ, όμως αν αυτό συμβεί να ξέρει πως τελικά υπάρχει ελπίδα, πως τίποτα δεν τελειώνει εδώ.  
Θα μπορούσα να γράφω για μέρες για το πώς ένιωσα, βίωσα και αντιμετώπισα αυτήν την ιστορία αλλά και την εγκυμοσύνη μου στη Νεφέλη  – πόσο φόβο μου άφησε αυτή η περιπέτεια. Θέλω όμως να κλείσω μόνο με θετικές σκέψεις και μηνύματα. Και το τελικό μήνυμα είναι αυτό: καμία γυναίκα δεν πρέπει να παραιτείται από το όνειρό της να γίνει μητέρα. Μπορεί στην πορεία να συναντήσει εμπόδια και πολλές πολλές δυσκολίες.
Μόλις όμως το όνειρο γίνει πραγματικότητα τότε όλα αλλάζουν και η ευτυχία που έρχεται (ναι, μαζί και με τις δυσκολίες) είναι μοναδική. Μοναδική!


Advertisements

3 thoughts on “Μια περιπέτεια πριν την μητρότητα!

  1. Πολύ συγκινητικά τα λόγια σου! Ναι είναι αλήθεια, είχες μια ζωούλα μέσα σου, να τη θυμάσει χωρίς να πονάς, φτερουγίζει κάπου εκεί ψηλά 😉

    Να χαίρεσαι τα παιδάκια σου!

    Μου αρέσει!

  2. Σε ευχαριστώ πολύ! Ναι, σίγουρα φτερουγίζει κάπου εκεί ψηλά και νομίζω πως τα καταφέρνει μια χαρά. Άλλωστε πάντα παραμένει στη ζωή μου γιατί είναι πάντα στη σκέψη μου.

    Μου αρέσει!

  3. Με συγκινησες Ειρηνη και ας μην ανηκω σε αυτη την ομαδα των μαμαδων. Καθε φορα ομως που διαβαζω τετοιες ιστοριες απλα προσευχομαι στην Παναγια μας να εχει ολα αυτα τα μικρα αγγελουδια στην αγκαλια της. Ειμαι σιγουρη οτι σας βλεπουν ολες απο εκει ψηλα και ειναι περηφανα για τις μαμαδες τους! Σας θαυμαζω !!! ❤

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s