Αλεξάνδρα

Και ξαφνικά…μια έκπληξη!

Τις προάλλες συνέβη κάτι που αν και δεν είμαι πρώτη φορά μαμά με εξέπληξε πραγματικά και με έβαλε σε σκέψεις. Είχα την Αλεξάνδρα αγκαλιά και ξαφνικά γύρισε το κεφαλάκι της και στην κυριολεξία «άρπαξε» το στήθος μου με το μικρό της στοματάκι για να θηλάσει. Αν και έχει μόλις 2 δοντάκια η δύναμή της με έκανε να πονέσω τόσο πολύ που πετάχτηκα από την τρομάρα μου.
Μόλις μπόρεσα να συνέλθω από την έκπληξη που ένιωσα, χαμογέλασα. Η Αλεξάνδρα από την ημέρα που γεννήθηκε ήταν σαν να ήξερε ακριβώς τι έπρεπε να κάνει με το θηλασμό. Από την πρώτη στιγμή που την πήρα αγκαλιά προσανατολίστηκε απόλυτα και δεν με κούρασε καθόλου. Η συνεργασία μας ήταν απλά άψογη… και ας της επέτρεψα να το απολαύσει για 2 μήνες μόνο.




Νομίζω πως ο λόγος που εντυπωσιάστηκα τόσο από αυτήν της την κίνηση είναι γιατί δεν περίμενα μετά από 5 μήνες απογαλακτισμού να θυμάται ακόμα ακριβώς τι πρέπει να κάνει. Κι όμως θυμόταν πολύ καλά. Το ένστικτό της λειτούργησε άψογα σε μια στιγμή.
Κι εγώ σκέφτηκα πόσο πολύ μου έχει λείψει αυτή η επαφή και ας ήταν ο θηλασμός το πιο κουραστικό και εξαντλητικό πράγμα που έχω κάνει ποτέ στη ζωή μου. Είναι παράξενο πως πολύ συχνά οι σημαντικότερες και ομορφότερες στιγμές μας είναι απόλυτα συγχρονισμένες και με τις δυσκολότερες.
Πόσοι από εμάς θυμόμαστε τα σχολικά μας χρόνια με νοσταλγία όταν την ίδια στιγμή που τα ζούσαμε δεν μας άρεσαν και πολύ;
Υποθέτω πως η πάροδος του χρόνου μυθοποιεί κάποια πράγματα στο μυαλό μας.
Το ίδιο και με το θηλασμό. Όχι, δεν έχω ξεχάσει καθόλου πόσο με είχε εξαντλήσει αυτή η διαδικασία, πόσο ήθελα να περάσει ο καιρός για να σταματήσω και να μπορέσω επιτέλους να πιω έναν καφέ σαν άνθρωπος, να φάω ότι θέλω και πάνω απ’όλα να «στρώσει» το πρόγραμμα της Αλεξάνδρας για να κοιμηθώ λιγάκι παραπάνω.
Υπήρχε και μαγεία όμως σε αυτές τις στιγμές! Και χαίρομαι πολύ που σήμερα μπορώ να τις θυμάμαι και να χαμογελάω.
Πόσο γρήγορα όμως περνάει ο καιρός. Βλέπω τη Νεφέλη και συνειδητοποιώ πως δεν θυμάμαι πως ήταν όταν ήταν μωράκι νεογέννητο στην αγκαλιά μου. Τώρα πια είναι ανεξάρτητη, έχει κατακτήσει τόσα βήματα στην ανάπτυξή της, επικοινωνούμε πλέον απόλυτα και η σχέση μας έχει περάσει σε άλλο επίπεδο και όχι απλά σε αυτό της ανάγκης της για ικανοποίηση των βασικών όπως το τάισμα και το άλλαγμα.
Έπειτα σκέφτομαι πως όταν λέω πως ανυπομονώ και η Αλεξάνδρα να μεγαλώσει λίγο ακόμα, να γίνει και αυτή παιδάκι, πως θα μου λείψει αυτή της η ηλικία. Σκέφτομαι (και στενοχωριέμαι λίγο για αυτό) πως πιθανότατα δεν θα ξανακρατήσω στην αγκαλιά μου το νεογέννητο μωρό μου ή ένα μωράκι δικό μου στους 6 μήνες ζωής. Και η «μωρουδίλα» της, αυτή η μοναδική μυρωδιά που έχουν τα μωρά, δεν θέλω ποτέ να σταματήσει! Κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ, όταν περνάω από τα δωμάτια των παιδιών μου, σκύβω πάνω από την κούνια της και της δίνω ένα φιλάκι. Κοντοστέκομαι πάντα εκεί για να την μυρίσω, να κρατήσω όσο μπορώ στη μνήμη μου αυτή τη μυρωδιά και να μην την ξεχάσω ποτέ!
Έκανα αυτές τις σκέψεις και όταν ήμουν έγκυος στην Αλεξάνδρα. Έλεγα στον εαυτό μου «Απολαυσέ το γιατί είναι η τελευταία φορά που θα το ζήσεις!!!». Στη Νεφέλη δεν τα σκεφτόμουν αυτά. Είχα τόση αγωνία, τόση λαχτάρα για το 1ο μου παιδί και ήξερα μέσα μου πως θα κάνω ακόμα ένα οπότε δεν περνούσαν τέτοιες σκέψεις από το μυαλό μου.



Τώρα, κάθε φορά που η Αλεξάνδρα κάνει κάτι καινούριο, κάθε φορά που την έχω αγκαλιά, κάθε νέο δοντάκι που βγάζει σκέφτομαι «Ζήσε το όσο πιο έντονα μπορείς! Είναι η τελευταία σου ευκαιρία!»
Από τη μια όλες αυτές οι σκέψεις μου προκαλούν θλίψη. Από την άλλη χαίρομαι που ολοκλήρωσα τον κύκλο μου εδώ και τώρα μπορώ να απολαύσω τη διαδικασία του να παρακολουθώ τα κορίτσια μου να μεγαλώνουν.
Νομίζω πως η φύση μας βοηθά να ξεχνάμε τόσο γρήγορα τις δυσκολίες για να μπορέσουμε να βρούμε τη δύναμη να επαναλάβουμε το εγχείρημα. Αν οι δυσκολίες που αντιμετώπισα με τη Νεφέλη έμεναν για πάντα έντονα χαραγμένες στο μυαλό μου μπορεί να μην αποφάσιζα να κάνω 2ο παιδί.
Θυμάμαι πως την ημέρα που ανακάλυψα πως ήμουν έγκυος για δεύτερη φορά ένιωθα τόσα πολλά, αλλά περισσότερο από όλα ένιωθα ενθουσιασμό και χαρά. Ένιωθα ανυπομονησία για αυτό το εντελώς διαφορετικό νέο παιδί που θα έμπαινε στη ζωή μου. Ένιωθα και λίγο φόβο για το πόσο θα άλλαζε η ζωή μου.
Η εμπειρία του πρώτου παιδιού με βοήθησε. Φυσικά και με βοήθησε. Στο μαιευτήριο, όταν γεννήθηκε η Αλεξάνδρα, επισκέπτες των 2 συγκατοίκων μου νέων μαμάδων με ρωτούσαν «είναι το δεύτερο παιδάκι σας;». Κι εγώ αναρωτιόμουν πως το ξέρουν. Μάλλον φαινόταν στο απόλυτα ήρεμο πρόσωπό μου και στις κινήσεις μου. Προφανώς υπήρχε διαφορά σε σχέση με τις νέες μαμάδες που δεν το είχαν ξανακάνει. Εγώ πάλι δεν το έβλεπα καθόλου!
Θυμάμαι τώρα πως τις χάζευα κάθε φορά που έφερναν τα μωρά τους. Η φίλη μου η Μαριλένα που τα μωρά μας έχουν 1 μέρα διαφορά και ήμασταν συγκάτοικοι εκείνες τις μέρες στο μαιευτήριο σίγουρα θα θυμάται…
Τις κοιτούσα λοιπόν και χαμογελούσα. Ένιωθα μια εσωτερική ανάγκη να τις βοηθήσω, να τους δώσω τις δικές μου μικρές συμβουλές για τις δύσκολες πρώτες μέρες. Προσπαθούσα να θυμηθώ πως ένιωθα όταν ήμουν εγώ στη θέση τους. Θυμόμουν, όμως η παρουσία της Αλεξάνδρας είχε πλέον αλλάξει εντελώς τις σκέψεις μου. Όλα ήταν διαφορετικά! Το μόνο κοινό ήταν ο ενθουσιασμός και η αγάπη που ένιωθα για το νέο μου μωρό.
Είμαι σίγουρη πως σε μερικούς μήνες από τώρα θα έχω πάλι ξεχάσει πως ήταν. Θα έχω πάλι ξεχάσει γιατί έτσι θα με βοηθήσει η φύση να συνεχίσω και να περιμένω τα καλύτερα.


Στο μεταξύ σκοπεύω να το ζήσω στο έπακρον γιατί φυσικά τίποτα από όσα ζω σήμερα δεν επαναλαμβάνεται. Κάθε στιγμή, κάθε λέξη, κάθε παιχνίδι είναι μοναδικό και αφορά κάθε ένα από τα δύο μου κορίτσια χωριστά.
Και αυτό νομίζω πως το γνωρίζει καλά κάθε μαμά όσα παιδιά και αν έχει φέρει στον κόσμο.


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s