Σκόρπιες σκέψεις

Περιπέτειες στα πεζοδρόμια της Αθήνας!

Η μέρα είχε σήμερα ιδιαίτερη σημασία τόσο για μένα όσο και για όλες τις μαμάδες του κόσμου. Γιορτάσαμε τη Γιορτή της Μητέρας και εγώ επέλεξα μαζί με τη μαμά μου, τα παιδάκια μου και φυσικά τον άντρα μου να κάνουμε μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας, συμμετέχοντας στην δράση των atenistas και της mamastodromo για ανθρώπινες συνθήκες κυκλοφορίας κάθε γονιού που θέλει να κάνει την βόλτα του με το καρότσι στου δρόμους της μεγάλης μας πόλης.
Με αφορμή αυτή τη δράση θα ήθελα να καταθέσω και τους δικούς μου προβληματισμούς. Πρόσφατα διάβασα πως είμαστε ως χώρα 24οι στην παγκόσμια κατάταξή  ως προς τη φιλικότητά μας προς τη μητρότητα. Προσωπικά πιστεύω πως θα έπρεπε να είμαστε σε πολύ χαμηλότερη θέση.
Δεν θα σχολιάσω καθόλου την παντελή έλλειψη κρατικής υποστήριξης προς τις εργαζόμενες μητέρες και την επίσης παντελή έλλειψη μέριμνας προς την οικογένεια…άλλωστε τα ποσοστά γεννήσεων στη χώρα τα τελευταία χρόνια μιλούν από μόνα τους για το πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να αποφασίσει ένας νέος Έλληνας να κάνει οικογένεια στην Ελλάδα του 2011.
Θα περιοριστώ στην αντιμετώπισή μας απέναντι στους γονείς όταν αυτοί κυκλοφορούν με τα παιδιά τους στους δρόμους. Σήμερα επιστρέφοντας από το κέντρο της Αθήνας χρησιμοποιήσαμε φυσικά το μετρό και το τρένο. Και φυσικά έχοντας μαζί μας 2 μικρά παιδάκια σε καρότσια χρειαζόταν να χρησιμοποιήσουμε τους ανελκυστήρες που υπάρχουν στους σταθμούς των τρένων.


Είναι ασύλληπτο άνθρωποι οι οποίοι δεν εμφανίζουν κανέναν λόγο να χρησιμοποιήσουν το ασανσέρ αντί για τα πόδια τους να δημιουργούν ουρά και να μην δίνουν προτεραιότητα στους γονείς με τα καρότσια. Όλοι βιαστικοί, όλοι εκνευρισμένοι…κι εμείς να περιμένουμε τη σειρά μας υπομονετικά και άνευ σχολίων.
Ζω και μεγαλώνω τα παιδιά μου στο Νέο Ηράκλειο. Είναι θεωρητικά ένας καλός δήμος με πολλές επιλογές για τους γονείς σε μέρη που μπορούν να επισκεφθούν με τα παιδιά τους (παιδικές χαρές, παιδότοποι, πλατείες). Το να κυκλοφορείς όμως με το καρότσι είναι πραγματική πρόκληση. Τα πεζοδρόμια είναι πολύ μικρά, πολλά είναι κατεστραμμένα με αποτέλεσμα να αναγκάζεται ο γονιός να περπατά με το καρότσι στο δρόμο, έχοντας πάντα το νου του μήπως περνάει κάποιο αυτοκίνητο.
Για να φτάσω από το σπίτι μου στο σταθμό του τρένου – μια απόσταση 5 λεπτών με τα πόδια- αναγκάζομαι να ανεβοκατεβάζω διαρκώς το καρότσι από πεζοδρόμιο σε πεζοδρόμιο από τα αυτοκίνητα που είναι μισοπαρκαρισμένα πάνω στα πεζοδρόμια και τις καταστροφές στις πλάκες που κανείς δεν έχει ασχοληθεί να φτιάξει φυσικά.
Για να μην μιλήσω για την παιδική χαρά στην πλατεία Όθωνος ή αλλιώς Μανδηλαρά στην οποία μπορεί να έγιναν πρόσφατα ορισμένες προσθήκες και βελτιώσεις αλλά οι σπασμένες τσουλίθρες και η βρωμιά δεν περιγράφεται. Είναι τόσο δύσκολο επιτέλους να καθαρίζονται οι παιδικές χαρές και να τοποθετηθούν μερικά τασάκια για να μην πετάει ο κόσμος τα τσιγάρα του κάτω τη στιγμή που δίπλα παίζουν παιδιά με τα κουβαδάκια τους; Δεν φτάνει να φτιάχνουμε κάτι, απαιτείται και να το συντηρούμε αλλά φαίνεται σε αυτήν την χώρα αυτό είναι όνειρο απατηλό.
Ένα άλλο αηδιαστικό επίσης φαινόμενο – και χαρακτηριστικότατο της έλλειψης παιδείας που μας διακρίνει – είναι τα περιττώματα κατοικίδιων τα οποία βγάζουν βόλτα οι ιδιοκτήτες τους και τα οποία παρατάνε στη μέση του πεζοδρομίου ή μέσα στα πάρκα και τις πλατείες.
Το ότι κάποιος θα τα πατήσει, το ότι εγώ με το καρότσι μου πρέπει να προσέχω και αυτό ή ότι το παιδί μου μπορεί κάποια στιγμή να πατήσει ή ακόμα χειρότερα να πιάσει κάτι με τα χέρια του δεν φαίνεται να ενδιαφέρει κανέναν.
Είναι φαίνεται πολύ δύσκολο την ώρα που κάνουν τη βόλτα τους με το σκυλάκι τους να κρατάνε μαζί τους και μια σακούλα για να μαζεύουν τα περιττώματά του ώστε να διατηρούν έτσι την καθαριότητα και την υγιεινή των δρόμων (αφού δεν τα κάνει στο σπίτι τους οπουδήποτε αλλού δεν πειράζει να τα αφήνουν!!)
Τα ίδια φυσικά ισχύουν και σε γειτονικούς δήμους όπως αυτός της Νέας Ιωνίας στο οποίο επίσης κυκλοφορούμε συχνά.
Κανείς δεν ασχολείται φυσικά και ειλικρινά δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει σε μια χώρα που οι ίδιοι της οι κάτοικοι πάσχουν από έλλειψη παιδείας και ευαισθησίας.
Ο άντρας μου θα μου έλεγε «τι περιμένεις από μια χώρα όπου οι πολίτες της έχουν ακόμα τα παιδιά τους χύμα μέσα στα αυτοκίνητα ή τα κυκλοφορούν πάνω σε μηχανές χωρίς καμία προστασία;». Ίσως να έχει δίκιο. Ίσως να πρέπει να το πάρω απόφαση…
Εγώ θα συνεχίσω να προσπαθώ πάντως. Θα συνεχίσω να προσπαθώ να βελτιώσω την ποιότητα ζωής τόσο τη δική μου όσο και των παιδιών μου. Λυπάμαι πολύ που αν δεν αλλάξει κάτι σε αυτήν την χώρα και κυρίως στη νοοτροπία μας θα συμβουλεύσω μια μέρα τα παιδιά μου να την εγκαταλείψουν προς πιο πολιτισμένους προορισμούς ώστε εκείνες να μπορέσουν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους υπό καλύτερες συνθήκες!
Τις τελευταίες 2 ημέρες είχα την τύχη πέρα από πολύ συνειδητοποιημένες μανούλες να συναντήσω και αντίστοιχους μπαμπάδες. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι με κάνουν να κοιτώ το μέλλον με αισιοδοξία και να ελπίζω πως κάτι πρόκειται να αλλάξει στο μέλλον. Και αυτό είναι σημαντικό!

Όλοι μας πρέπει να προσπαθήσουμε περισσότερο για να βελτιώσουμε την καθημερινότητά μας. Δεν είναι δυνατόν να δείχνουμε τέτοια έλλειψη σεβασμού σε βασικά θέματα όπως τα παιδιά. Δεν είναι δυνατόν να παίρνω τα παιδιά μου από την πεθερά μου και επειδή δεν έχει μέρος να σταματήσω και ανάβω alarm στη μέση του δρόμου για να τα βάλω στο αυτοκίνητο ο «ακατανόμαστος» που περιμένει πίσω μου να κορνάρει! Δεν είναι δυνατόν να υπάρχει τόση αναισθησία και τόση έλλειψη επιπέδου στον κόσμο.
Την επόμενη φορά λοιπόν που θα χρησιμοποιήσετε το ασανσέρ στο μετρό ή θα κυκλοφορείτε στο δρόμο με το αυτοκίνητό σας και δείτε μια μητέρα με το παιδάκι της στο καρότσι σκεφτείτε ότι αύριο μπορεί να είστε εσείς στη θέση της και το παιδί αυτό μπορεί αύριο να είναι το δικό σας παιδί!
Καιρός να αλλάξουμε και να δούμε τα πράγματα με άλλο μάτι.
Advertisements

One thought on “Περιπέτειες στα πεζοδρόμια της Αθήνας!

  1. Ειρήνη καλημέρα από Μαμά…δες, Μπαμπά..δες!
    Θέλουμε να επικοινωνήσουμε μαζί σου μέσω email. Θα μας το στείλεις σε αυτή τη διεύθυνση;

    Πολύ ωραίο post! Κατεβήκαμε κι εμείς κέντρο την Κυριακή αλλά καθυστερημένοι, λόγω άλλων υποχρεώσεων κι έτσι χάσαμε τα περισσότερα.

    Περιμένουμε το email σου, καλημέρα!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s