Οι στιγμές μας

Μια πραγματικά όμορφη μέρα!

Περάσαμε σήμερα μια πολύ όμορφη ημέρα. Κάναμε αποδόμηση, απολαύσαμε την υπέροχη λιακάδα…ήταν μια μέρα αφιερωμένη στις δυο μας – σ’ εμένα και τη Νεφέλη. Απολαύσαμε η μια την παρέα της άλλης και περάσαμε ολόκληρο το πρωινό μας παρέα. Καθίσαμε στο γρασίδι, παίξαμε, αγκαλιαστήκαμε περισσότερες φορές απ’ όσες μπορώ να θυμηθώ και απόψε το κοριτσάκι μου κοιμήθηκε μόλις ακούμπησε το κεφαλάκι της στο μαξιλάρι της. Δεν μου ζήτησε καν να καθίσω κοντά της, όπως κάνει συνήθως.
Κοιμήθηκε γεμάτη και ευχαριστημένη από μια μέρα γεμάτη από τη μαμά της. Όσο για μένα…ο ενθουσιασμός της, το χαμόγελό της, η αγκαλιά της, οι ατέλειωτες κουβέντες της και απλά η παρουσία της με έκαναν σήμερα να ξεχάσω για μια μέρα όλα όσα κουβαλάω καθημερινά στο μυαλό μου, όλα τα προβλήματα, τα άγχη, τις δυσκολίες.
Ξέχασα τα πάντα μαζί της. Μόνο χαμογελούσα καθώς εκείνη έπαιρνε φόρα και πέφταμε μαζί αγκαλιασμένες στο γρασίδι…τι όμορφη μέρα!
Πόσο μπορεί ένα μικρό παιδί να πάρει από πάνω σου όλα τα βάρη; Πόσο εύκολο είναι για έναν τόσο μικροσκοπικό άνθρωπο να γίνει ξαφνικά ο ψυχολόγος σου, ο γιατρός σου, το ηρεμιστικό σου, η μοναδική σου λύση για να αντιμετωπίσεις αυτόν τον τεράστιο και τρομακτικό κόσμο στο οποίο ζεις καθημερινά;
Πως να μπορέσω ποτέ να εκφράσω στα παιδιά μου τα συναισθήματά μου για εκείνα; Πως να καταφέρω να τις κάνω να νιώσουν πόσο τις αγαπάω, τι σημαίνουν για μένα, πως η παρουσία τους στη ζωή μου με κάνει καλύτερο άνθρωπο κάθε μέρα;
Γνωρίζω πολλές μάνες και πολλές φορές αναρωτιέμαι για ορισμένες πως μπορούν έχοντας ένα ή δύο παιδιά να παραμένουν τόσο σκληροί χαρακτήρες, να μην μπορούν να εκφράσουν για τα παιδιά τους τη λατρεία τους, να μη μιλάνε ποτέ για αυτά; Τι το διαφορετικό μπορεί να συμβαίνει σε αυτές τις γυναίκες ώστε οι αγνές και αθώες ψυχές των παιδιών τους να μην έχουν βελτιώσει στο ελάχιστο τον χαρακτήρα τους;
Έπειτα σκέφτομαι πως δεν είμαστε όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Σκέφτομαι πως δεν είναι όλες οι γυναίκες γεννημένες για να γίνουν μάνες και μερικές από εμάς δεν καταφέρνουν ποτέ να ανοίξουν τόσο την καρδιά τους ώστε να μπορέσουν να υποδεχθούν όλα όσα ένα παιδί έχει να τους προσφέρει.
Εγώ πάλι νιώθω πως χωρίς τα κορίτσια μου θα ήμουν τώρα χαμένη. Όσα χαμόγελα και αν μου χαρίσει η Αλεξάνδρα, όσες φορές και αν με αγγίξει με τα μωρουδίστικα τρυφερά της χεράκια, όσες φορές και αν με κοιτάξει στα μάτια παρατηρώντας τις λεπτομέρειες του προσώπου μου – που τόσο της κάνουν εντύπωση- ποτέ μα ποτέ δεν θα είναι αρκετό. Ποτέ δεν θα μου φτάσουν οι αγκαλιές και η αγάπη που μου χαρίζουν κάθε μέρα τα μωρά μου. Μπορεί ποτέ να υπάρξει αρκετή αγάπη;
Πόσα λόγια μπορώ να πω στη Νεφέλη για να καταλάβει πόσο την αγαπάω; Πόσες αγκαλιές μπορώ να την πάρω για να καταλάβει τι νιώθω; Τις προάλλες την είχα αγκαλιά και χορεύαμε. Είχε τυλίξει τα χεράκια της γύρω από τον λαιμό μου και το κεφαλάκι της ξεκουραζόταν πάνω στον ώμο μου. Κι εγώ δάκρυσα…δάκρυσα γιατί όσα ένιωθα εκείνη τη στιγμή με κατέκλυσαν τόσο έντονα που αισθάνθηκα αδύναμη να τα διαχειριστώ.


Το ίδιο έπαθα και με την Αλεξάνδρα πριν από μερικές ημέρες όταν την είχα στην αγκαλιά μου κι εκείνη κοιμόταν ήρεμα. Την χάζευα και χωρίς να το καταλάβω άρχισα να κλαίω…από χαρά.
Αυτό είναι λοιπόν η αγάπη; Αυτό είναι η ευτυχία; Το να μη μπορείς να συγκρατήσεις τη συγκίνησή του από τον χείμαρρο των όμορφων συναισθημάτων που νιώθεις στην ψυχή σου;
Δεν ξέρω.
Ξέρω μόνο πως όσες δυσκολίες και αν περνάω πάντα με περιμένει η αγκαλιά των παιδιών μου. Και αυτό είναι το ομορφότερο λιμάνι του κόσμου, το πιο απομακρυσμένο από καθετί άσχημο. Όσο έχω αυτό το μοναδικό λιμάνι, το κατάδικό μου μέρος, τίποτα δεν μπορεί να με βλάψει, να με αγγίξει, να με επηρεάσει.
Και ορκίζομαι πως δεν θα πάψω ποτέ όσο έχω ανάσα να τις προστατεύω,να τις φροντίζω και να τις αγαπώ. Πάνω απ’ όλα δεν θα πάψω ποτέ να τους λέω πόσο σημαντικές είναι για μένα, πόσο απόλυτα απαραίτητες είναι για να συνεχίσω να ζω, πόσο υπέροχες και μοναδικές είναι, πόσο τις λατρεύω, πόσο….πόσο…πόσο…(ατελείωτη είναι αυτή η λίστα).
Κι εύχομαι μια μέρα να νιώσουν κι εκείνες για τα δικά τους παιδιά όσα εγώ νιώθω αυτή τη στιγμή.
Σήμερα ήταν μια όμορφη ημέρα. Και η αυριανή θα είναι ακόμα ομορφότερη γιατί θα είμαστε όλοι μαζί. Με αφορμή την γιορτή της Μητέρας θέλω από την καρδιά μου να ευχηθώ σε όλες τις γυναίκες να γίνουν μια μέρα μανούλες, να ζήσουν αυτήν την εμπειρία που με όλες τις δυσκολίες και τις προκλήσεις της δεν μοιάζει με καμία άλλη και δεν συγκρίνεται με τίποτα που να μπορεί να προσφέρει η ζωή. 


Με αφορμή την ημέρα αυτή θέλω να ευχαριστήσω τη δική μου μανούλα που με βοήθησε και εξακολουθεί να με βοηθά να γίνω καλύτερη μαμά. Θέλω να την ευχαριστήσω που με μεγάλωσε με τρόπο που με έκανε να θελήσω κι εγώ με τη σειρά μου να ζήσω τη μητρότητα. Σ’ αγαπάω μαμάκα!
Τέλος, σε όλες τις μανούλες θέλω να ευχηθώ να χαίρονται τα παιδάκια τους και να τους πω πως είναι πολύ τυχερές. Όλες μας πρέπει να μένουμε σε αυτό και να μην το ξεχνάμε ποτέ – όταν οι δυσκολίες μας κατακλύζουν, όταν η υπομονή μας λιγοστεύει, όταν νιώθουμε πως δεν θα τα καταφέρουμε.
Τότε ένα χαμόγελο και μια αγκαλιά των παιδιών μας μπορεί να αλλάξει τα πάντα. Τα πάντα όμως!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s