Νεφέλη · Οι στιγμές μας

Το πρώτο δώρο για τη Γιορτή της Μητέρας!

Μπορεί να είμαι μανούλα εδώ και 3μιση σχεδόν χρόνια αλλά όταν σήμερα το Νεφελάκι μου έφερε το δωράκι της για τη Γιορτή της Μητέρας ένιωσα σαν να γίνομαι μάνα για πρώτη φορά!
Ένας απλός αλλά πανέμορφος σελιδοδείκτης που έφτιαξαν στο σχολείο της . Στο πίσω μέρος υπήρχε το εξής κείμενο:



Μου το έδωσε με τα μικρά της χεράκια και με ένα τρυφερό φιλί. Κι εγώ συνειδητοποίησα πως το κοριτσάκι μου μεγάλωσε. Μεγάλωσε αρκετά ώστε να μπορεί να μου λέει «Χρόνια Πολλά» στη Γιορτή της Μητέρας και να μου χαρίζει ένα μικρό δώρο εκφράζοντας έτσι όλη της την αγάπη – που ξέρω πως είναι δεδομένη έτσι και αλλιώς.
Διάβασα το σχόλιο μιας πολύ καλής οικογενειακής μας φίλης στο χθεσινό μου κείμενο και σκέφτηκα πόσο δίκιο έχει. Ξεχνάμε τις δύσκολες στιγμές της μητρότητας απλά γιατί η μητρότητα είναι από μόνη της γεμάτη όμορφες στιγμές που όταν μεγαλώνουμε τις αναπολούμε σαν όνειρο που πέρασε τόσο γρήγορα. 
Νομίζω ότι η μητρότητα αν και έχει τόσες δυσκολίες οι όμορφες στιγμές μπορεί να είναι τόσο μικρές αλλά ταυτόχρονα τόσο έντονες που διαγράφονται για πάντα στο μυαλό και την καρδιά μας, τόσο που κάνουν τις δυσκολίες να εξαφανίζονται. Μοιάζει όλο αυτό με τους πόνους της γέννας (τους οποίους ευτυχώς δεν έζησα – ας είναι καλά η τεχνολογία στην ιατρική και ο άνθρωπος που ανακάλυψε την επισκληρίδιο). Την ώρα που έρχονται νομίζεις ότι δεν θα τα καταφέρεις να επιβιώσεις από αυτήν την εμπειρία αλλά μόλις αντικρίζεις το προσωπάκι του μωρού σου είναι σαν να μην τους πέρασες ποτέ.
Έτσι είναι και η μητρότητα. Βουνό οι δυσκολίες αλλά ένα χαμόγελο και μια αγκαλιά του παιδιού σου, μια λέξη από το στόμα του «μαμά» και φτάνει για να επανέλθεις!
Ανέφερα πόσο κουρασμένη είμαι; Είμαι πολύ κουρασμένη…εξουθενωμένη θα έλεγα. Αρκεί όμως να κάνω μια βόλτα στα δωμάτια των μωρών μου για να τα σκεπάσω, να τα φιλήσω, να τα μυρίσω (αχ, αυτή η μωρουδίλα της Αλεξάνδρας είναι σαν το πιο γλυκό άρωμα του κόσμου) και φτάνει για να πάρω δυνάμεις.
Και ξέρω πως μια μέρα θα κοιτάξω πίσω και θα πω «μπράβο» στον εαυτό μου που έφερα αυτούς τους δυο ανθρώπους στον κόσμο.
Σήμερα παρακολουθούσα μια παιδοψυχολόγο στην τηλεόραση να μιλάει για την απενοχοποίηση που πρέπει να έλθει σε όλες τις μάνες για να μπορέσουν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους καλύτερα. Ανέφερε πως υπάρχουν 3 κατηγοριών μαμάδες: εκείνες που είναι πραγματικά ταλαντούχες, που ξέρουν με κάποιο μαγικό τρόπο να ανταποκρίνονται σε κάθε ανάγκη των παιδιών τους ενστικτωδώς, εκείνες που είναι οι πιο «λογικές» και βάζουν το συναίσθημα στην άκρη όταν μεγαλώνουν τα παιδιά τους και σε εκείνες που είναι απλώς ακατάλληλες.
Ελπίζω ότι κάποια στιγμή τα παιδιά μου μόνα τους θα με κατατάξουν στην πρώτη κατηγορία (αν και με βλέπω κάπου ανάμεσα στην 1η και 2η). Εκείνο όμως που ανέφερε στη συγκεκριμένη συζήτηση η ειδικός – και που είχε πραγματική αξία για μένα – είναι ότι σε όποια κατηγορία και αν ανήκει κάποια μητέρα εκείνο που έχει σημασία είναι να το πάρει απόφαση και να βγάλει από πάνω της τυχόν ενοχές που νιώθει σχετικά με το πόσο καλή μαμά είναι.
Δεν μπορώ να πω πως συμφωνώ απόλυτα μαζί της. Πιστεύω πως οι μαμάδες της 3ης κατηγορίες θα ήταν καλό να προσπαθήσουν να βελτιώσουν τη σχέση τους με τα παιδιά τους και να αναζητήσουν τρόπους να γίνουν καλύτερες. Φυσικά εδώ χωράει μεγάλη συζήτηση αναφορικά με το τι θα πει «ακατάλληλη μάνα».
Αυτοί είναι χαρακτηρισμοί που δύσκολα εξηγούνται και είναι συνήθως υποκειμενικοί (αν και για παράδειγμα μια μαμά που κρατά στο αυτοκίνητο αγκαλιά το μωρό της στο μπροστινό κάθισμα ή το έχει αμολυμένο στο πίσω κάθισμα να χοροπηδάει και να κινείται ελεύθερα είναι για μένα εντελώς ακατάλληλη γιατί πολύ απλά δεν σέβεται τη ζωή του παιδιού της – αυτά είναι βασικά θεμελιώδη πράγματα για τα οποία προσωπικά δεν μπορώ να δείξω καμία απολύτως ανέχεια).
Σκέφτομαι πως ποτέ δεν θα νιώσω πως όσα κάνω είναι αρκετά για τα παιδιά μου. Πάντα, έστω και ενδόμυχα θα πιστεύω πως μπορώ να κάνω περισσότερα ή καλύτερα για εκείνα. Προς το παρόν κάνω το καλύτερο που μπορώ – όπως και όλες οι μανούλες – ελπίζοντας πως τουλάχιστον είμαι αρκετά συνειδητοποιημένη ώστε να μην αφήσω απλά τα παιδιά μου να μεγαλώσουν από μόνα τους.
Και για τα υπόλοιπα είμαι σίγουρη πως θα τα ανακαλύψω στην πορεία. Σήμερα είμαι ευτυχισμένη που έλαβα το πρώτο μου δωράκι για τη Γιορτή της Μητέρας και αυτή θα είναι μια ανάμνηση που θα κρατήσω για πάντα στην καρδιά μου!
Χρόνια μου πολλά και Χρόνια πολλά σε όλες τις μανούλες!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s