Αξίζει...

Mommy Deconstructing!

Συνειδητοποιώ πως αν και τα παιδιά μου έχουν μόνο 2μιση χρόνια διαφορά οι συνθήκες στις οποίες γεννήθηκαν είναι πολύ διαφορετικές. Όταν γέννησα τη Νεφέλη ήμουν εντελώς άπειρη και μόλις ανακάλυπτα τι σημαίνει να είσαι μαμά. Η ζωή μου ήταν διαφορετική, εγώ ήμουν ένας άλλος άνθρωπος.
Τελευταία χαίρομαι όταν διαβάζω κείμενα που γράφουν μαμάδες, στα οποία ομολογούν τις φοβίες τους, εξηγούν τις δυσκολίες και τις προκλήσεις που αντιμετώπισαν και εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν στην προσπάθειά τους να γίνουν καλές μάνες και παράλληλα να διατηρήσουν ένα μικρό κομμάτι από αυτό που ήταν πριν φέρουν στον κόσμο τα παιδιά τους.
Για μένα προσωπικά η γέννηση των παιδιών μου ήταν  – όπως και και όλες τις μαμάδες φαντάζομαι – το σημαντικότερο γεγονός της ζωής μου. Δεν ήταν όμως ένα αποκλειστικά όμορφο γεγονός και φυσικά δεν είχε καμία απολύτως σχέση με όσα είχα στο μυαλό μου ως εκείνη τη στιγμή ή και όσα προσπαθούν χρόνια τώρα να μας περάσουν τα σύγχρονα media.
Δεν θυμάμαι αν ποτέ η μητέρα μου μου εξήγησε τις δυσκολίες που αντιμετώπισε εκείνη όταν εγώ και η αδερφή μου ήμασταν παιδιά. Καθώς η Νεφέλη μεγάλωνε και μεγαλώνει πάντα με στενοχωρούσε το γεγονός ότι καμία από τις μεγαλύτερες μάνες ποτέ δεν μου είπε την αλήθεια για τις δυσκολίες που θα αντιμετώπιζα. Πάντα άκουγα πόσο όμορφο είναι να κάνεις ένα παιδί. Πάντα μου έλεγαν πως μια γυναίκα ποτέ δεν είναι πλήρης αν δεν φέρει στον κόσμο ένα παιδί. Όλα αυτά επιβεβαιώθηκαν στο μυαλό μου μόλις έγινα μητέρα. 
Δεν ισχυρίζομαι πως θα άλλαζε κάτι στην απόφασή μου να κάνω οικογένεια αν ήξερα από την αρχή τις δυσκολίες, όμως θα ήμουν περισσότερο συνειδητοποιημένη, περισσότερο προετοιμασμένη.
Μπορεί να το έχω αναφέρει και σε κάποιο προηγούμενο κείμενο μου αλλά πάντα πλέον όταν κάποια φίλη μου λέει πως περιμένει παιδί ή ότι γέννησε το πρώτο πράγμα που της λέω είναι «Καλή δύναμη».
Γιατί θέλει μεγάλη δύναμη να είσαι μάνα..να είσαι σωστή μάνα, ουσιαστική μάνα. 
Είναι ένα ταξίδι μαγικό, μοναδικό αλλά πολύ πολύ πολύ κουραστικό και μπορεί να «ρουφήξει» από πάνω σου καθετί που θυμίζει την παλιά σου ζωή, αυτό που ήσουν, όλο του το είναι. 
Ναι, τα θετικά είναι περισσότερα από τα αρνητικά. Και ναι, σήμερα συμφωνώ πως μια γυναίκα αν μπορεί πρέπει να βιώσει τη μητρότητα. Δεν μπορώ όμως να κατηγορήσω τις γυναίκες που παραδέχονται πως δεν θα μπορούσαν να ανταποκριθούν στην πρόκληση. Δεν είμαστε όλες γεννημένες για μάνες. Προτιμώ την ειλικρινή γυναίκα που παραδέχεται πως δεν μπορεί παρά εκείνη που αποφασίζει να κάνει ένα παιδί μόνο και μόνο επειδή έτσι επιβάλλει η κοινωνία μας. 
Έπειτα θυμάμαι πως ήμουν εγώ όταν περνούσα τις πρώτες μέρες στο σπίτι με τη Νεφέλη. Θυμάμαι ότι έκλαιγα για αρκετές ημέρες όπου μπορούσα…στο μπάνιο που έμπαινα για να κάνω ένα ντους του 2λεπτου, στο κρεβάτι μου το βράδυ όταν η Νεφέλη κοιμόταν, όταν έμενα μόνη μου, όταν την κρατούσα αγκαλιά και εκείνη έκλαιγε και δεν ήξερα τι να κάνω για να τη βοηθήσω.
Θυμάμαι τις ενοχές επειδή ήθελα να σταματήσω το θηλασμό γιατί δεν άντεχα άλλο τα ξενύχτια. Θυμάμαι πως με κοιτούσαν άλλες μαμάδες ή μεγαλύτερες γυναίκες όταν έλεγα ότι έχω σταματήσει να θηλάζω και δίνω στο μωρό μου σκόνη. Αυτό με εξοργίζει πραγματικά με εμάς τις γυναίκες και φέρουμε για αυτό μεγάλη ευθύνη στις πρόσθετες δυσκολίες που δημιουργούμε για τον εαυτό μας…τις ενοχές που προκαλούμε η μια στην άλλη (λες και η μάνα που δεν θήλασε είναι λιγότερο καλή μάνα από τις άλλες!)
Τα ίδια και χειρότερα με την Αλεξάνδρα. Υπήρξε μέρα που ο Νίκος είχε περάσει ένα ολόκληρο πρωινό με τα παιδιά χωρίς να τολμήσει να μπει στο δωμάτιό μας γιατί εγώ για ώρες ήμουν ξαπλωμένη και έκλαιγα με λυγμούς. Άνοιγα τα μάτια μου από τον ύπνο και ξεκινούσα να κλαίω…ασταμάτητα. Όταν κάποια στιγμή εμφανίστηκε το μόνο που μπόρεσα να ψελλίσω ήταν «δεν θα τα καταφέρω». 
«Δεν θα τα καταφέρω…».Πόσες φορές το σκέφτηκα και πόσες φορές το είπα!
Κι όμως τα κατάφερα και τα καταφέρνω (δεν έχω ιδέα πως). Ναι, είμαι μονίμως κουρασμένη. Ναι, μου λείπουν οι Κυριακές που ξυπνούσαμε ό,τι ώρα θέλαμε, πίναμε τον καφέ μας στην απόλυτη ησυχία, διαβάζαμε τις εφημερίδες μας και απλά κάναμε παρέα. Πολλά μου λείπουν και δεν φοβάμαι να το ομολογήσω.
Έπειτα κοιτώ τα παιδιά μου και χαμογελάω. Παίρνω τη Νεφέλη αγκαλιά και χορεύουμε, μοιράζομαι με την Αλεξάνδρα τα πρώτα της χαμόγελα, τις πρώτες τις μωρουδιακές κουβεντούλες, βλέπω στα μάτια της τη χαρά της μόλις κάθομαι δίπλα της…και τότε νιώθω πραγματικά υπερήφανη για τον εαυτό μου.
Νιώθω υπερήφανη που τα καταφέρνω, που τα παιδιά μου με αναζητούν με αυτόν τον τρόπο (ειδικά η Νεφέλη που έχει πλέον κριτήριο), που ξέρουν πως η μαμά τους είναι εδώ όσο κουρασμένη και αν είναι. Περισσότερο από όλα νιώθω υπερήφανη γιατί δεν πίστευα ποτέ ότι εγώ θα τα κατάφερνα.
Φυσικά (και αυτό είναι μια άλλη σημαντική συζήτηση) έχω δίπλα μου έναν άνθρωπο που δεν είναι το «τρίτο» παιδί της οικογένειας. Έχω δίπλα μου έναν άντρα συνεργάτη στο ταξίδι αυτό και για αυτήν μου την επιλογή είμαι περισσότερο υπερήφανη από ο,τιδήποτε άλλο. Ο σύντροφος διαδραματίζει εξαιρετικά σημαντικό ρόλο. Πιστεύω πως αν ο άντρας μου ήταν διαφορετικός τα πράγματα θα ήταν και αυτά εντελώς διαφορετικά.
Το Σάββατο θα βρίσκομαι στο Jockey’s για Deconstructing. Είμαι πολύ ευτυχισμένη που συνειδητοποιώ πως πολλές νέες μαμάδες πλέον δεν φοβούνται να παραδεχτούν χωρίς ενοχές πως η μητρότητα δεν είναι carte-postal και οι δυσκολίες τους είναι απλώς ανθρώπινες. Είμαι κι εγώ μια από αυτές τις μαμάδες. Και το χαίρομαι πραγματικά!
Advertisements

One thought on “Mommy Deconstructing!

  1. Οιμεγαλύτερς μάμάδες,Ετρήνη, δεν σου είπαν για τις δυσκολίες γιατί ξεχνιούνται πολύ γρήγορα.Επίσης η ζωή μας πριν τη μητρότητα και οι χαρές της «ανεξαρτησίας», ενώ είναι έντονα επιθυμητές στα πρώτα χρόνια της ανατροφής των παιδιών μας,στη συνέχεια γίνονται μακρινές αναμνήσεις. Όταν μεγαλώσουν με το καλό τα παιδιά,και μεγαλώσετε και εσείς στον απολογισμό της ζωής και στο μέτρημα των πεπραγμένων μάλλον θα σκεφτείτε: τα νεανικά χρόνια ήταν υπέροχα, τα φοιτητικά εξίσου,τα χρόνια του έρωτα ναι και της απόλυτης ελευθερίας καταπληκτικά….όμως η εποχή που θα θέλατε να ξαναζήσετε είναι αυτή ακριβώς που διανύετε τώρα με τις όποιες δυσκολίες, αλλά και τις ανεκτίμητες χαρές.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s