Αλεξάνδρα

Το ψίχουλο


Καλησπέρες!
Εδώ και μέρες σκέφτομαι πως πρέπει να σας μιλήσω για την Αλεξάνδρα. Προχτές αφού φάγαμε την απογευματινή μας κρέμα και την πήρα αγκαλιά κοντοσταθήκαμε μπροστά από το ψυγείο η πόρτα του οποίου είναι γεμάτη από φωτογραφίες της Νεφέλης σε όλες τις ηλικίες. Και συνειδητοποίησα ότι δεν έχω βάλει στο σπίτι μου ούτε μια φωτογραφία της Αλεξάνδρας. Ένιωσα πολύ άσχημα…
Το ξέρω πως είναι μάλλον χαζό αλλά πραγματικά ένιωσα ενοχές. Σαν να μην έδινα στο μικρό μου την ίδια σημασία, την ίδια θέση στο σπίτι μας που έχει εδώ και 3 χρόνια η Νεφέλη. Δεν είναι όμως έτσι.
Όσες μαμάδες έχουν πάνω από ένα παιδί ίσως να με καταλάβουν. Όταν ήμουν έγκυος στην Αλεξάνδρα, ο άντρας μου ζούσε με το άγχος πως θα νιώσει για αυτό το παιδί. Πολλές φορές μου έλεγε «Πως θα την αγαπήσω; Θα την αγαπήσω το ίδιο με τη Νεφέλη; Και πως γίνεται να την αγαπήσω όσο τη Νεφέλη όταν εκείνη έχει πάρει όλη την καρδιά μου;»
Εγώ χαμογελούσα και του εξηγούσα πως σίγουρα θα βρεθεί ένα κομμάτι στην καρδιά του που θα το αφιερώσει αποκλειστικά σε αυτό το νέο πλάσμα που θα έμπαινε σύντομα στη ζωή μας.
Η Αλεξάνδρα είναι ένα μωρό πολύ χαμογελαστό…»χάχα» τη φωνάζω γιατί δεν ξέρουμε πως είναι να είναι σοβαρή. Μονίμως είναι με ένα τεράστιο χαμόγελο στο προσωπάκι της. Μερικές φορές σκέφτομαι πως είναι τόσο χαμογελαστή για να μας κάνει να την λατρέψουμε.



Η αλήθεια είναι πως εγώ τουλάχιστον την λάτρεψα από τη στιγμή που τη γέννησα και την ακούμπησαν στην αγκαλιά μου. Θυμάμαι ότι όταν είδα για πρώτη φορά τη Νεφέλη έκλαιγα από ευτυχία και για μια μοναδική στιγμή, εκείνη τη στιγμή που την αγκάλιασα ξαφνικά στο οπτικό μου πεδίο ήταν μόνο εκείνη. Ήμουν σε ένα πολύβουο χειρουργείο αλλά για εκείνη τη στιγμή μονάχα έσβησαν όλα γύρω και έβλεπα μόνο εκείνη.
Δεν περίμενα πως θα ένιωθα ή θα ζούσα το ίδιο με την Αλεξάνδρα. Κι όμως το έζησα. Ακριβώς το ίδιο. Και πάλι έσβησαν όλα. Και πάλι δάκρυσα από χαρά. Και πάλι ένιωσα γεμάτη.
Με την Αλεξάνδρα τα πράγματα ήταν διαφορετικά όταν γυρίσαμε στο σπίτι. Δεν είχα σίγουρα την ίδια υπομονή. Δεν ήμουν το ίδιο φοβισμένη. Ήξερα πια τι έπρεπε να κάνω. Ήξερα ποιές ήταν οι ανάγκες της, τι θα την έκανε να σταματήσει να κλαίει. Δεν αναρωτιόμουν τι μπορεί να ήθελε, δεν αγχωνόμουν το ίδιο.
Φυσικά και έσκυβα από πάνω της την ώρα που κοιμόταν για να βεβαιωθώ ότι αναπνέει (ακόμα το κάνω και ας είναι 7 μηνών). Φυσικά και έτρεχα σε κάθε της κλάμα.
Αυτή τη φορά όμως μου πήρε περισσότερο χρόνο να προσαρμοστώ. Μου πήρε περισσότερο χρόνο να ηρεμήσω και δυσκολεύτηκα πολύ περισσότερο…τόσο που – ντρέπομαι που το λέω- έχανα πιο συχνά την υπομονή μου.
Όμως αυτή τη φορά θήλασα ευκολότερα και περισσότερο. Και ήμουν και πιο συνειδητοποιημένη σε σχέση με τα όριά μου. Όταν σταμάτησα να θηλάζω τη Νεφέλη μου πήρε μέρες μέχρι να το αποφασίσω και ακόμα περισσότερο μέχρι να ξεπεράσω τις ενοχές μου. Στην Αλεξάνδρα δεν ένιωσα καμμία ενοχή. Ήξερα από την αρχή μέχρι που θα το τραβήξω και είχα αποφασίσει πως δεν θα αφήσω τον εαυτό μου να νιώσει άσχημα.
Είχα αποφασίσει πως η ψυχική και σωματική μου ηρεμία ήταν προτεραιότητα. Και δεν το μετάνοιωσα.
Πολλές φίλες μου που έχουν ένα παιδί λαχταρούν να κάνουν και ένα δεύτερο. Όταν με ρωτάνε τους απαντώ πως το ένα δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τα δύο. Είμαι ευτυχισμένη που η Αλεξάνδρα ήρθε στην οικογένειά μας και την έκανε ακόμα ομορφότερη και ακόμα πιο ενδιαφέρουσα. Είμαι ευτυχισμένη γιατί ξέρω πως η Νεφέλη δεν θα είναι μόνη της στη ζωή ακόμα και όταν εγώ και ο μπαμπάς της δεν θα είμαστε πλέον εδώ.
Είμαι ευτυχισμένη γιατί ξέρω πως ό,τι και αν συμβεί θα έχουν πάντα η μια την άλλη.  Έτσι, ενώ αρχικά πίστευα πως δεν θα την βγάλω καθαρή (οι φίλοι μου το ξέρουν καλά αυτό) τελικά αποζημιώθηκα.
Έτσι δεν γίνεται όμως τελικά πάντα; Δυσκολευόμαστε και κάποια στιγμή απολαμβάνουμε τους καρπούς. Τώρα λοιπόν απολαμβάνω κι εγώ την Αλεξάνδρα μου.
Όσο για τον μπαμπά της… για να τον εκδικηθεί για τις αναστολές και τους φόβους του φρόντισε να μην πάρει τίποτα από εμένα και τα πάντα από εκείνον, αφού μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό.
Κι εκείνος σήμερα παραμιλάει από το πρωί ως το βράδυ για το πόσο όμορφη είναι (ε, μα έχει μετατραπεί σε κουκουβάγια) και πόσο τη λατρεύει.
Φαίνεται πως τελικά υπάρχουν πάντα κομμάτια της καρδιάς μας που δεν μπορούμε να μετρήσουμε και που τα χαρίζουμε στα παιδιά μας όσα και αν επιλέγουμε τελικά να φέρουμε στον κόσμο!
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s